Τὰ δένδρα, ἐκεῖνα τὰ κεκαμμένα νεῦρα φλοιοῦ, ἐσαλεύοντο ἐν τῇ ὄψει μου, αἱ ῥίζαι τὴν γῆν ἐξύοντο, οἱ κορμοὶ ἔκλινον εἴσω ὡς γοργόνος μειδίαμα, οἱ σκολιοὶ κλάδοι τὴν γῆν ἐκονδυλίζοντο ἐν μιμήσει ἀσπασμοῦ. Πρόσθεν, ἡ Σχοῖνος, ἐκείνη ἡ αὐθάδης χλωρὰ γαστὴρ χοίρου, γελᾷ γέλωτα ᾧ οὐκ ἐπίστευον.

Ἐγώ, Φροδίων ὁ Βαγγῖνος, ὁ φέρων τὸ… ὦ, μηδὲν μέλοι!

Ἐβάδιζον βαρέως διὰ τῆς ὁδοῦ, εἰς στενὸν ὄρυγμα ἀκανθῶν, ὧν αἱ κάλαμοι ἐστρέφοντο χαῖται ὡς ἀρχαίου ἐχίνου ἀχτένιστος μύσταξ τοὺς ἀγκιστροειδεῖς ἄκανθας ἐκακκάβιζεν. Αἱ αἰχμαὶ τοὺς ἀστραγάλους μου ἐδάκνον, μία σχίδαξ τὸν χιτῶνά μου ἐλάβετο καὶ κόμβος ἀνέπηδε ὡς πυρσός.

Ὁ πηλὸς ὑπὸ ποδῶν στρέφεται, ἕκαστον βῆμα νέαν ῥυτίδα ῥύπου γεννᾷ. Αἱ αἰγείοι πέδιλαί μου, πρὶν μὲν ὑπερήφανοι, νῦν δὲ πηλῷ κεχρισμέναι τῷ χρώματι σηπεδόνος λιμνησίου ποώδους, κατέσπων με ἐν διαμαρτυρίαις ὡς ἡ γῆ αὐτὴ συνεμάχετο τιμὴν πράττεσθαι κατὰ βῆμα. Λακτίζω τὸν βρύον ἰλύν, καὶ ὁ βόρβορος νῦν ὀλισθαίνει καὶ τρίζει ὡς δύο ἠτιμασμένοι ῥήτορες.

Παχεῖα ὡς ὑγρὸν σιμβλίον καπήλισσης, ἡ ὁμίχλη προσκυλίεται. Οὐχ ἡ συνήθης ὑγρὰ ἀχλὺς τῆς Σχοίνου ἀλλ’ ὑγρόν, σαρκῶδες πρᾶγμα ὃ τῷ τραχήλῳ μου προσκολλᾶται καὶ ψιθυρίζει τοῖς νεκροῖς τόνοις πνιγέντος ὀργάνου ναοῦ. Ἓν δένδρον εἰς τὸ νέφος ἐχώλαινε, τὰ φύλλα νῦν πτερυγίζοντα ὡς χίλιαι λωβώμεναι γλῶσσαι.

Βάτραχος ἐφ᾽ ὑπτίου λίθου λουτρῶνος ἐκάθητο, ἐκοάξε μετὰ τῆς ἐξουσίας προφήτου, τὴν δίψαν μου χλευάζων. Ὁ λαιμὸς αὐτοῦ στίλβων ῥοδόχρους φυσαλλίς, ἡ φωνὴ κρωγμὸς ὃς ἐπάλλετο, “Ὄμβρος! Ὄμβρος!” Ἔβλεψα. Πρὸς τῶν ἄστρων, ἆρ᾽ ἐκεῖνος ὁ ὄρνις ἐκεῖ ἦν δύο σφυγμοὺς πρότερον; Ὀμνύω οὔ.

Ἡ ὁδὸς πρόσθεν σχίζεται, ἀλλ’ ἀμφότεραι σχίσεις πρὸς τὴν αὐτὴν κατασκευὴν ἄγουσιν. Ἐκ τῆς ὁμίχλης γεγεννημένη, γέφυρα συμπεπλεγμένων ἐντέρων, ὑπερτείνουσα χάσματος οὗ ἡ γῆ ἐχῄνωσεν ὥσπερ γαστριμάργου στόμα. Ἀμφότεραι ὅμοιαι. Ἀμφότεραι ἐμπεπλεγμέναι σηπομένοις φύλλοις. Ἀριστερὰν ἢ δεξιὰν εἱλόμην; Ὁ πούς μου τὴν κρίσιν ἐποίησεν.

Τὰ νευρώδη σχοινία τῆς γεφύρας στενάζοντα ὡς εἴ τι ἀρχαῖον θηρίον κέκληται, ἵνα αὐτόθι ἀποθάνῃ πρὸς τὴν ἡμετέραν ὠφέλειαν. Ἑκάστη κίνησις ἐχλίαινεν. Οἱ δεσμοὶ ὑπὸ τοὺς πόδας μου ἔτριζον, τὰ εἴδη τῶν ψόφων διὰ τειχῶν πανδοκείου περὶ τὴν τρίτην ὥραν νυκτὸς ἠχοῦντα, ὅτε αἱ κλίναι τοὺς κατιωμένους ὕμνους ᾄδουσιν.

Μέσῃ τῇ διαβάσει, ἐπέβην ἐπὶ μίαν σανίδα ἔτι, ἢ ὅ τι σανίδα ἐνομίζετο, μόνον ὀστοῦν ἀπὸ ζῴου, ὃ σφαγῆναι ἴσως σοφὸν οὐκ ἦν. Τὸ ὀστοῦν ἐνέδωκεν, ἔρρηξε καὶ ὁ ἀριστερὸς πούς μου κατέδυ μέχρι τοῦ ἀστραγάλου. Ἡ ἄβυσσος τὴν κνήμην μου συνέλαβε τῇ προθυμίᾳ μάμμης ἥτις ἄρτι ἔμαθε τὸν ἔκγονον πρὸς δεῖπνον ἐρχόμενον.

Σὴς τις, ἴσως μεθύων ἐκ ζυμωθέντος νέκταρος, τῷ μετώπῳ μου προσέκρουσε. Τὰς ἀεροβατικὰς ἀτάξεις ἐρράπισα, αἱ πτέρυγες αὐτοῦ ἐβόων “Εὐτ! Εὐτ!” φωνῇ ἥτις μόνον δυσθυμοῦντι ἔλφῳ ἀνήκειν ἐδύνατο.

Τὸν χιτῶνά μου ἐψηλάφησα. Εἰς τὸν κόλπον μου, δάκτυλοι ἐρευνῶντες, δράκοντος ὀδόντα εὗρον, ψυχρόν, τραχύν, καὶ κόμβον ἕνα, τὸν προπηδήσαντα πρότερον. Ὁ ὀδοὺς ἐνείλητο ἐν τῇ πτυχῇ τοῦ κόλπου. Ἔδει εἶναι τὸν ὃν ἀπὸ καπήλου ἐν Βρήᾳ ἀντὶ φιάλης οἴνου ἔλαβον, ἀναμφιβόλως.

Ἐπειράθην ἐξελκύσαι αὐτόν. Αὐθάδες πρᾶγμα! Ἀντέστη, ὑφάσματι ληφθείς, τὴν ὑπομονήν μου δοκιμάζων. Εἷλκον αὐτὸν βραδέως, βραδέως, βραδέως, ὡς ξίφος. Τέλος, ὁ ὀδοὺς ἐξῆλθε, ξανθὸς καὶ κακοῦργος.

Ἡ σχοῖνος δεσμοῦσα τὸν ἀστράγαλόν μου, παχεῖα ὡς ὄφις. Τὴν ἀκμὴν τοῦ ὀδόντος κατὰ τῆς κανναβίνου τραχείας πλοκῆς ἔθηκα, ἐκείνων τῶν ἰνῶν συμπεπλεγμένων ἐν τῷ οἰήματι ἰσχύος, καὶ ἔπριον. Πρόσω καὶ ὀπίσω, ὁ ὀδοὺς τρίβων, τρώγων, σχίζων ἶνα κατὰ ἶναν.

Τέλος ἡ σχοῖνος διέστη. Ἡ γέφυρα μικρόν τι ἔκαμψεν. Ἡ ἄβυσσος κάτω με ἐθεώρει μετ᾽ ὑπομονῆς, εἰδυῖα ὅτι ἡ βαρύτης οὐδέποτε λήθεται συναντήσεως.

Ὁ πούς μου ἐξεσπάσθη ἐλεύθερος, ἐκ τοῦ ὀστεΐνου χάσματος ἐξεμύχθη. Ἐσφάλην πρόσω, ἐμαυτὸν ἐπὶ τῶν λοιπῶν σχοίνων τῆς γεφύρας ἔλαβον, ἐκείνων τῶν νεύρων ἔτι τῷ σκοπῷ προσεχομένων.

Τὸ σχοινίον ὃ ἔτεμον, χαλαρὸν νῦν ἐκρέματο, αἰωρούμενον ὡς δάκτυλος ἐν ἀποδοκιμασίᾳ σειόμενος.

Πρόσω, τὸ νέφος λεπίζεσθαι ἤρξατο λεπτοῖς τρέμουσι στρώμασιν, ἀποκαλύπτον τὴν πέραν ὄχθην: τμῆμα γῆς ἐπίπεδον ὡς δέλτος βύβλου καὶ χλωρὸν ὡς φαρμακίδος χλεύασμα.

Τίνες λόγοι ἄμεινον ἁρμόσειαν νέφει τελικῶς, εἰ μὴ δημοκρατία σκιῶν;

Ὄπισθέν μου, ἡ γέφυρα μετέωρος ἔρρηξεν ὡς ἂν ἀπειρήκει γέφυρα εἶναι καί, ἐν τελευταίᾳ πράξει ἀποστασίας, εἰς χάρτινον ἀεροπλάνον συνεπτύχθη καὶ ἑαυτὴν εἰς τὸν χάσκοντα λαιμὸν τοῦ χάσματος ἔρριψεν. Πέτραι τὰς οὔλας ἔτριζον ἐπὶ τοῖς πίπτουσι συντριμμάτοις.

Ἐπὶ τῆς πέραν ὄχθης ἵσταμαι, ἔτι τοῖς μέλεσι προσηρτημένος, ἔτι πλήρως ἠμφιεσμένος, πλὴν τοῦ ἀπολομένου κόμβου.

Νεοττιὰ κοράκων πρόσθεν καθημένων, τῆς καταπιπτούσης γεφύρας προσέσχον, καὶ πᾶν τὸ σμῆνος ἐξέβρασεν. Τὰ ῥάμφη ὁμοῦ ἠνοίχθη, κρώζοντα οὐ θανάτου οἰωνόν, ἀλλὰ μιμουμένην, ξυλοφωνικὴν τρυλλίδα τῆς γεφύρας ἑαυτὴν ἀτομιζούσης εἰς μωσαϊκὸν κλάδων καὶ ὀστέων.

Αἱ πτέρυγες ἔκραξαν καὶ ἑαυτὰς εἰς τὸν ἀέρα ἔρριψαν, ἐκεῖ στιγμὴν ἐμέτωροι ἔμειναν καὶ εἰς τὴν χάσκουσαν μέλαιναν τραχεῖαν ἐβύθισαν, ἥτις νῦν τὰ λείψανα ἐγαργάριζε μετὰ τῆς ἡδονῆς ἀνθρωποφάγου ζωμοῦ.

Ἡ γῆ ὧδε, βομβεῖν ἐδόκει σιγῇ. Τὸ νέφος ἐντελῶς διελέλυτο. Ὁ ἀὴρ καθαρὸς ἦν. Τὸ φῶς λίαν λαμπρὸν ἦν.

Προσῆλθον τῇ τῶν χομπίτων κώμῃ Λαμπρορρίζῳ τῇ προσκειμένῃ τῷ λόφῳ. Οἰκίαι, γῆς ὄγκοι ἦσαν, γαστέρες πεφυσημέναι κύουσαι καπνὸν καλαμίνης, αἱ θύραι κυκλοειδεῖς, ξύλον διερρηγμένον καὶ κανθαρόφρυκτον. Θυρίδες ὡς ὀφθαλμοὶ ἐξορυχθέντες, αἱ δὲ ῥάχεις τῶν καπνοδόχων ἐκάμφθησαν κατὰ τὸν αὐχένα, πνιγόμεναι ὑπὸ τοῦ ἰδίου καπνοῦ.

Ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν οἰκίαν τοῦ Σαμυίου ἑλίσσεται γραμματοειδῶς, ὡς ἂν εἰ ἡ γῆ αὐτὴ γοητείας ἔγραφεν. Βάθρα λίθινα ἐτετρίφατο λεῖα ὑπὸ δεκαετιῶν ποδῶν χομπιτικῶν, ἕκαστον ἄλλου ὕψους ὡς ἂν εἰ ὁ λιθουργὸς μεθύων ἐτετύχει, ἀπολυθείς, εἶτα πάλιν μισθωθεὶς ἐξ οἴκτου.

“Ὦ Σαμύιε!” ἐκάλεσα, ἡ φωνή μου θραυομένη πρὸς τοῖς τοίχοις. Οὐδεμία ἀπόκρισις. Ἡ θύρα αὐτοῦ σίδηρον εἶχε λαβήν, κατιωμένην τὴν χροιὰν αἵματος ξηροῦ. Ἐκράτησα τὴν λαβήν. Ἔκαυσέ μου τὴν χεῖρα, ψυχρὰ ὡς χεὶρ χήρας ἐν ἀσπασμῷ θανάτου. Ὤθησα τὴν θύραν, ἐκέκραγεν τοὺς στρόφιγγας.

Κάτωθεν, ἐκ τινος ὑπὸ τοὺς σανίδας, ἦλθε ψόφος. “Ὁ ὑπόγειος. Ὅπου τὰ ἀγαθὰ φύεται” ἐφθεγξάμην ἐμαυτῷ.

Κατέβην τὴν κλίμακα, τρύπανον ἑλικοειδὲς εἰς τὰ ἔντερα τῆς γῆς διατορηθέν, ἑλισσόμενον κάτω, ἕκαστον βαθμίδιον στενότερον τοῦ προτέρου.

Πίθοι παρὰ τοῖς τοίχοις ἐστοιχίζοντο, τρεῖς τὸ ὕψος, τὸ ξύλον αὐτῶν ἐξογκωμένον ὑπὸ τῶν ὑγρῶν ὧν ἐδεσμεύοντο.

Ὁ Σαμύιος ἦν ἐκεῖ. Τὸ ἔδαφος, γῆ πεπατημένη, ᾠκίσθη ὑπὸ ἀποικίας μυκήτων, τὰ πίλια αὐτῶν ἀναπεπταμένα πρὸς πάσας τὰς ὁδούς, οἱ καυλοὶ ὀφεοειδῶς διὰ τῆς γῆς ἕρποντες, ἐν σχήμασιν ὑποδεικνύουσιν ἢ μεγάλην σύνεσιν ἢ μεγάλην μανίαν.

“Φροδίων! Φροδίων Βαγγίνε, σὺ ἡμίσεπτον πράσον!” ἡ φωνὴ τοῦ Σαμυίου ἐβρόντησεν.

“Ἰὼ Ζεῦ!” ἔκραξεν, ἀναβαίνων, ἡ κλῖμαξ τρίζουσα ἐν κλειδὶ ἣν μόνον αἱ αἴλουροι ἤκουον.

Ἀνήλθομεν ἐκ τοῦ σκότους καὶ προσήλθομεν τῇ τραπέζῃ, τῇ ἀρχαίᾳ πλακὶ ξυλίνῃ ἥτις ἐκυρίευεν τοῦ μεγάρου ὡς βωμός. Ὁ Σαμύιος ἐπορεύθη σύρων πρὸς τὸ μαγειρικὸν χωρίον, θύλακος ἐπὶ θύλακον ἀγγείων, ἕκαστον περιέχον ὑγρὰ ἢ στερεὰ ἐν διαφόροις βαθμίσι. Ἐξελέξατο ἓν ἀγγεῖον, ὑγρὸν ἠλέκτρινον ἔνδον, τοῦτο ὃ ἐκινεῖτο ὅτε οὐκ ἔδει κινεῖσθαι.

“Τοῦτο,” ὁ Σαμύιος εἶπε, προκύπτων μετὰ τῆς σπουδῆς ἀνδρὸς ὃς ἄρτι ἀνεῦρε μύκητας καὶ καύσιμον καὶ πρὸς μαντείαν καύσιμον γενέσθαι δυνάμενον, “ἐστὶ μυκητικὸν δεῖπνον.” Ὁ πώγων αὐτοῦ, φρίσσων σποραγγιοφόροις, πτύων σπόρους ὡς μικροὺς παραπηδιστὰς εἰς τὸ κενόν.

Ἔχεεν. Τὸ ὑγρὸν ἰλυῶδες ἐκ τοῦ ἀγγείου εἰς τὴν φιάλην, παχὺ ὡς μέλι, ἀτμὸς ἀνῄει, οὐκ ἀτμός, καπνὸς φέρων μεθ᾽ ἑαυτοῦ ὀσμὴν ἥτις ἦν μέρος γῆς, μέρος θανάτου, μέρος τι ἄλλο παντελῶς, τι ὃ τὰς τρίχας τῆς ῥινός μου ἐποίησεν ἑλιχθῆναι αὐτοφύλακα.

Ὁ Σαμύιος ὤθησε τὴν φιάλην διὰ τῆς τραπέζης πρός με. Διεσύρθη διὰ στρώματος κονίας, ἴχνος γλοιῶδες καταλιποῦσα ὄπισθεν.

“Ἐπαυξάνει τὴν γλωσσικὴν ἀκριβολεξίαν,” εἶπον, ῥοφήσας ἐκ τῆς κυλίκης.

“Οὐχ ὑπάρχει τοῦτο τὸ ὄνομα,” ἀπεκρίνατο, τοῦ ποτοῦ αὐτοῦ κλυζομένου.

“Ἔστιν, ἐν γλώττῃ ἣν ἄρτι ἐποίησα” εἶπον, “ἀλλὰ ἔξεστι καὶ τῇ Θρομβολικῇ διαλέκτῳ ἀνήκειν, γλώττῃ λαλουμένῃ ὑπὸ τῶν ἰχθυανδρῶν τῆς Ὑφάλμυρου Θαλάσσης.”

“Ὁ δακτύλιός μου ἀδρανεῖ ἐσχάτως, Σαμύιε,” εἶπον, ἁρπάσας τὸν δακτύλιον μεταξὺ ἀντίχειρος καὶ δείκτου ὡς εἰ ἄνθραξ ζῶν ἦν. “Τὰς τελευταίας τρεῖς ἡμέρας, ἀφανίζει με εἰς τὸν τοιχοστόλισμον ὅτε πειρῶμαι ἄριστον ἐσθίειν. Φρόντισον, τὸ ὀπτὸν καὶ τὸ γλύκυμμα, ἡμιφάγον, καὶ παππαῖ, οὐκ εἰμὶ ἐκεῖ. Τὰ παστινάκιά μου ἐμείναντο ἐν τῷ ἀέρι, ἐρωτῶντα ποῦ ὁ δεσπότης αὐτῶν ἔφυγεν.” Ἔκρουσα τὸν δακτύλιον ἐπὶ τῆς τραπέζης. “Ἐνιαυτὸν ἐφόρουν τὸν δακτύλιον ὡς δεύτερον δέρμα. Ἀλλὰ νῦν, ὀργίλος ἐστίν. Χθές, εἴασέ με ὁραθῆναι ὑπὸ κοράκου Σαμύιε! Αἱματοβόρου κορακοειδοῦς ὃς ἔκλεψέ μου τὸν πῖλον!”

Ὁ Σαμύιος ἀνέλαβε τὸν δακτύλιον, παρατηρῶν αὐτὸν ὡς μάγειρος ἐξετάζει κρέας ἀμφίβολον. Ἔστρεψεν αὐτόν. Ἐκράτησε πρὸς τὸ τοῦ λύχνου φῶς. Ἡ φλὸξ ἐκάμφθη περὶ αὐτόν.

“Φροδίων,” εἶπεν, “τοῦτο τὸ σὸν πρᾶγμα, ἦλεκτρόνικόν ἐστιν, ἆρ᾽ οὔ; Περιφοράδας ἔχει. Μικροθαυματολογίαν. Ἴσως τρέχει ἐπὶ μικρῶν δαιμόνων ἐν πυριτίῳ φυλακισμένων. Οἱ δαίμονες ἐκεῖνοι ὀκνηροὶ γίνονται, ὅλον τὸ σύστημα πίπτει. Νευρόδεσμα καὶ τεχνίδια ἔχει ἃ οὐδὲ οἶδας;”

“Δοκῶ σοι μηχανοποιὸς εἶναι; Τί οἶδα περὶ τεχνομαγείας φλυαρώδους;” ἐμάχεσα, ῥάψας τὸν δακτύλιον ἐπὶ τὴν τράπεζαν. Ἐκυλίσθη ὡς κάνθαρος μεθύων. “Οὐκ ἔστιν ἀρτοφρύκτης, ὦ Σαμύιε. Ἔστι μηχάνιον ἐκ Μορδώρειας. Ἤκουσας Μορδώρειων ποτέ; Ποιοῦσιν ἰδιοποίητον μαγείαν τοῖς βουλομένοις ἀφανίζεσθαι.”

Προσέκλινεν, ἡ πνοὴ αὐτοῦ ὀξεῖα μυκητοπότου. “Μορδώρεια; Ὡς ἐν, ἡ Μορδώρεια; Μελανομαγικὴ χειροτεχνία;”

“Ὡς ἐν ἡ μόνη ἑταιρεία ἡ πωλοῦσα πράγματα ἀνθρώποις οἳ οὐκ ἐρωτήσουσιν,” εἶπον. “Ἡ ἀναγγελία ὑπέσχετο ‘Ἀφάνεια Ἐγγυημένη’.” Ἀνέλαβον τὸν δακτύλιον, ἔσχον πρὸς τὸ λυχνόφως. “Ὁ πωλητὴς εἶχεν ἄριστους ὀδόντας. Πειστικοὺς σφόδρα ὀδόντας.”

“Ἴσως σε δεῖ τηλεφωνῆσαι αὐτοῖς. Ἴσως ὁ γρεμλίνος σου ἁπλῶς ὑποπρόγραμμα στερεῖται. Κάλεσον τὴν ἑταιρίαν. Εἰπὲ αὐτοῖς ὅτι ὁ δακτύλιός σου ἐλλιπής ἐστιν, ὅτι ποιεῖ τὴν ἀφάνειάν σου ἀσύμμετρον.”

Ὁ τηλέφωνος, θηρίον κυκλοφορικόν ὄν, ἐκάθητο ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ Σαμυίου, μέλας βακελίτης, ὁ σπάρτος αὐτοῦ ἐντέροις ὅμοιος ἐστραμμένος, ὁ δέκτης βαρὺς ὡς ῥόπαλον κρανίοις πεποιημένον.

Ἐστρόφησα. Ἕκαστος ἀριθμὸς ὑπόσχεσις ἦν, ὁ δάκτυλός μου τὰς κυκλικὰς ὀπὰς πιέζων, ὁ μηχανισμὸς τὰ ἔγκατα ἑαυτοῦ ταράττων, ἑκάστη περιστροφὴ αἰὼν μικρός, κλικ κλικ κλικ, πέψις μηχανική τις, ὁ τροχὸς ἀναχωρῶν μετὰ τῆς ἀντιστάσεως δημίου ἀκουσίου.

Κωδωνισμός. Κωδωνισμός. Κωδωνισμός.

“Χαίρετε εἰς τὴν Μορδώρειον Συνδρομὴν Πελατῶν, ὅπου τὸ σκότος ὑμῶν ἡμέτερον ἔργον ἐστί,” γυνή τις ἀντιπρόσωπος ἐξώλισθε διὰ τοῦ ἑτέρου πέρατος. Λεία ὡς ἀρσενικὸν ἐν μέλιτι. “Τοὔνομά μοι Λουργάθρα, τὸν λογαριασμοῦ ἀριθμόν, παρακαλῶ.”

Ἐκάθηρα τὸν φάρυγγα, πτύελον ἐκεῖ κατασχόμενον ὡς μέτοικος ἀρνούμενος ἐξέλασιν. “Λόγος ἑπτακόσιοι ἑβδομήκοντα τρεῖς διὰ Β διὰ ἐννέα. Φροδίων Βάγγινς, ὠνητὴς ἑνὸς ἀοράτου δακτυλίου, τύπου Φασματοποιητικοῦ τρισχιλιοστοῦ, σειριακοῦ ἀριθμοῦ…”

“Ἔχω τὴν πινακίδα σου, ὦ Βάγγινς.” Χάρται ἐτάραττοντο παρ’ αὐτῇ, ὀξεῖς βίαιοι ψόφοι, ὡς ὀστέα ῥηγνύμενα τρόπῳ εὐτάκτῳ. “Πῶς ἂν σκοτίσαιμι τὴν ἡμέραν σου;”

“Ὁ δακτύλιός μου οὐχ ὑπηρετεῖ ὡς δεῖ καὶ χείρων γέγονε,” ἀπεκρινάμην αὐτῇ, ἡ φωνὴ καταπίπτουσα εἰς συριγμὸν ψιθυριζόμενον. “Χθὲς πρωΐ, μέσῃ ἀφανείᾳ, ἐπάγην ἡμίσειος. Τὸ ἡμίσυ τὸ ἄνω ἀόρατον, οἰχόμενον, ἐκλελοιπὸς τὸν τόπον, τὸ ἡμίσυ τὸ κάτω φανερὸν ὡς χυλός. Τὰ σκέλη μου ἔμειναν ὄπισθεν. Ἐβάδιζον πρὸς τὴν ἑστίαν. Ἥψησαν τὸ τσάϊον. Ἐπλήττοντο. Ὁ θώραξ μου ἑώρταζεν εἰς τὴν μεταφυσικὴν χώραν, τὰ δὲ σφυρά μου ἐκίνουν τὴν χύτραν!”

Σιγή. Εἶτα φάρυγγος κάθαρσις, βὴξ ἐπαγγελματική.

“Ὦ Βάγγινε, ἐπιτρέψατέ μοι ἀναβαλεῖν σε στιγμὴν μίαν…”

“Μένε, μή…”

Μουσικὴ προσέβαλε τὸν ὠτὸς πόρον μου. Οὐ μουσική, τῷ ὄντι. Μέλη ἀναβατήριων συντεθειμένα ἐπί τινος ὡς ἔοικεν ἁρμονίου πεποιημένου ἐξ αἰλούρων ἐντέρων, λύραι πνιγόμεναι μέσῃ νότῃ, κιθάραι δακρύουσαι ἐλέου χάριν.

Ἔθλιψα τὸν δέκτην ἰσχυρότερον πρὸς τὸ κρανίον. Ὄπισθε τῆς μουσικῆς, φωναί. Ἡ φωνὴ αὐτῆς, νῦν ἀμυδρά, χεὶρ κεκαλυμμένη ἐπὶ τοῦ φωνηστομίου, φωναί τινες διερρέοντο. Χορὸς ὀρκικῶν ὀλολυγμῶν καὶ ἡ φωνὴ αὐτῆς, μακρὰν ἀλλ’ ἀκουστή, προσφωνοῦσά τινα:

“Γρισνάκη! ΓΡΙΣΝΑΚΗ! Ὁ νέος ὄρκος, ὁ ἐκ τῆς Σειρᾶς Ἑβδόμης, τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐνεπάγη τῷ πυθμένι τοῦ λέβητος, ναί, τῷ πυθμένι, οὐχ ὁρᾷς οὗτος αἰσχίων ἔτι ἐστὶ τῶν λοιπῶν; Τί λέγεις ‘ποῖος;’ Ὁ κεκραγώς! Ναί, ἐκεῖνος. Οὔ, οὐ δυνάμεθα πωλεῖν αὐτὸν οὕτως. Οὐ μέλει μοι εἴ τις βούλοιτο ὄρκον ἐδαφοπρόσωπον, ἀπόλυσον αὐτὸν εἰς ἀμινοξέα καὶ ἐξ ἀρχῆς ποίησον. Χρῶ τῷ μεγάλῳ ἀγγείῳ. Τῷ βιομηχανικῷ ἀγγείῳ. Καὶ πρὸς τῆς τοῦ Σκοτεινοῦ Κυρίου φιλίας, τάραττε αὐτὸν τοῦτο τὸ χρόνον, μὴ μόνον ἐμβάλλε καὶ ἐλπίζε.” Ὑγρὸς σαρκώδης ψόφος. “Ἆ ναί. Ὄγγ ὁ νέος χαλεπότητά τινα ἔχει.” Κλαγγὴ μεταλλική. Ἄλλος χυλισμός. “Ἰδού. Πάντα βελτίω. Σῖγα. Ἀγαθὸς παῖς.”

Ἔμεινα. Ὁ Σαμύιος ἐθεώρει, ῥοφῶν τὸ μυκητῶδες θείον ποτόν.

Ἡ μουσικὴ ἐκόπη. Ἡ φωνὴ αὐτῆς ἐπανῆλθε, λεία πάλιν.

“Εὐχαριστῶ σοι τῆς ἀναμονῆς, ὦ Βάγγινε. Συγγνώμην αἰτοῦμαι τῆς ἀναβολῆς. Πάσχομεν ὄγκους κλήσεων ὑψηλοτέρους τῶν συνήθων, καὶ προσέτι ἡ κατασκευαστικὴ ἡμῶν ψάμαθος πάσχει ὃ καλοῦμεν ’στιγμὴν ἀναδομήσεως προϊόντων. ’”

“Περὶ τοῦ δακτυλίου μου…” ἠρξάμην.

“Ναί. Τὸ δίχα ὁρατότητος πρόβλημά σου. Ἀνέσπασα τὰ δεδομένα τοῦ δακτυλίου σου. Τύπος Φασματοποιητικὸς τρισχιλιοστός, ὠνηθεὶς πρὸ ὀκτωκαίδεκα μηνῶν, ἐγγύησις ἐκλελοιπυῖα…”

“Ἐκλελοιπυῖα; Ἔδωκα νόμισμα ἀγαθὸν τῆς παρατεταμένης ἐγγυήσεως! Ὁ πωλητὴς τοῖς ἄριστοις ὀδοντοῦσιν, ὑπέσχετο…”

“Ὦ Βάγγινε.” Ἡ φωνὴ αὐτῆς ὠξύνθη, μάχαιρα σπασθεῖσα ἐκ βελουδίνου κολεοῦ. “Ἡ παρατεταμένη ἐγγύησις καλύπτει ἀποτυχίαν καταστροφικήν, οὐ φθορὰν ἀποδόσεως. Ὃ πάσχεις κέκληται ‘φάσις ἀνώμαλος,’ ἥτις πίπτει ὑπὸ τρῖψιν συνήθη.”

“Κοινήν;” ἐβόησα, Σαμύιος πηδήσας ἐπὶ τοῦ μακροῦ τῆς τραπέζης τέρματος, τὸ μυκητικὸν αὐτοῦ τσάϊον κλυζόμενον.

“Κύριε, ταπείνωσον τὴν φωνήν, παρακαλῶ. Συνίημι τὴν ἀγανάκτησίν σου. Ὅμως, τὰ ἐκτελεστικᾶς περιβαλλούσης γράμματα τοῦ δακτυλίου οὐκ εἰσὶ διαθέσιμα τῷ χρωμένῳ. Τὰ ἐντὸς ἔργα τοῦ δακτυλίου σου, ὁ διαγνωστικὸς καταρράκτης, ὁ θαυματουργικὸς σωρὸς ἰχνῶν, πάντα ἀνήκει τῇ Μορδωρείᾳ Βιομηχανίᾳ. Τοῦτο ἐπιτήδευμα ἀσφαλείας ἐστὶν εἰς κώλυσιν ἀντιμηχανολογίας τῶν ἰδιωτικῶν ἡμῶν ἀλγορίθμων ἀοράτου.”

Ἔθλιψα τὸν δεκτῆρα, οἱ κόνδυλοι λευκαινόμενοι, φαντασθεὶς αὐτὸν τὸν τράχηλον αὐτῆς εἶναι, οὔ, οὔ, οὐ τὸν τράχηλον αὐτῆς, τὸν τοῦ ἐμπορικοῦ τράχηλον, οἱ ἄριστοι ἐκεῖνοι ὀδόντες τρίζοντες ὡς ἔπνιγον αὐτόν. “Ἐπιτήδευμα ἀσφαλείας; Οὐδὲ ὁρᾶν δύναμαι τί λελωβημένον ἐστὶν τῷ ἰδίῳ μου δακτυλίῳ;”

“Ὀρθῶς. Τὰ γράμματα κεκρυπτογραφημένα εἰσὶν ἑπτακαίδεκα φοράς, χρώμενα δαιμονικοῖς κρύφοις οἵτινες ὑγροποιήσουσι τὸν ἐγκέφαλόν σου εἰ πειράσαις ἀναγνῶναι αὐτά. Τοῦτο πρὸς τὴν σὴν προστασίαν ἐστίν, ὦ Βάγγινε.”

“Τὴν ἐμὴν προστασίαν.” Ἐγέλασα, ὁ ψόφος ἀναξυόμενος τὸν φάρυγγα ὡς χάλιξ διὰ ὀχετηροῦ. “Ἡμιαόρατός εἰμι Τρίτῃ πρωΐ, καταπλήσσων τὸν γαλακτοπώλην εἰς καρδιακὴν ἀποπληξίαν, καὶ σύ με προστατεύεις;”

“Κύριε, δύναμαι τάξαι διαγνωστικὴν συνάντησιν. Ἡ προσεχὴς διαθέσιμος χάσμη ἐστίν…” χάρται πάλιν ταρασσόμενοι, ἐκεῖνος ὁ τῶν ὀστέων ῥηγμοῦ ψόφος, “…ἓξ ἑβδομάδας ἀπὸ τοῦ νῦν, Τρίτῃ ἀπογεύματι, μεταξὺ τῆς δευτέρας καὶ ἕκτης ὥρας. Τις ἀφίξεται ἐξετάσων τὸν δακτύλιόν σου. Ὑπηρεσίας μισθὸς ἐστι τεσσαράκοντα χρυσοῖ νομίσματα, οὐκ ἀποδοτέον, πληρωτέον προκαταβολῇ.”

“Ἓξ ἑβδομάδες; Τεσσαράκοντα χρυσοῖ νομίσματα;”

“Ἐναλλακτικῶς,” συνέχισε, φωνὴ λεία ὡς ὁμολογία ἐξελθοῦσα ὑπὸ βίᾳ, “δύναιο ὠνήσασθαι τὸν νέον ἡμῶν τύπον, τὸν Φασματοποιητικὸν τετρακισχιλιοστόν. Ἔχει βελτιωμένην φασικὴν σταθερότητα, μειωμένην φασματικὴν διάρροιαν, καὶ δωρεὰν κατάρας ἀφαίρεσιν τὸν πρῶτον μῆνα.”

“Βούλει με ὨΝΗΣΑΣΘΑΙ ἈΛΛΟΝ ΔΑΚΤΥΛΙΟΝ;”

“Ὁ Εἰδωλοποιὸς Τρισχίλιοι κληρονομικὸν προϊὸν ἐστιν, ὦ Βάγγινε. Οὐκέτι κατασκευάζομεν ἀντικατάστατα μέρη. Ἐν τινι καιρῷ, ἡ ἀναβάθμισις οἰκονομικωτέρα γίνεται τῆς ἐπισκευῆς.”

“Πρόπεμψόν με,” ἐβρύχησα εἰς τὸν ὑποδοχέα. “Πρὸς τὸν ἐπιστάτην σου. Νῦν. Παραχρῆμα.”

Σιγή, κύουσα τῷ βάρει χιλίων γραφειοκρατικῶν ἁμαρτημάτων.

“Ὦ Βάγγινε κύριε…”

“Πρόπεμψόν. Με.”

Στεναγμὸς διέρρευσεν διὰ τῆς φωνοφόρου γραμμῆς, πνεῦμα φεῦγον ἐκ νεκροῦ τελευταίας ἐκπνοῆς. “Μίαν στιγμὴν παρακαλῶ.”

“Οὗτός ἐστι Σαύριος. Ἄρχων, Μορδώρειας Ἐργαστήρια.”

“Σαύριε. Ὁ Σαύριος; Ὀφθαλμὸς φλογός, χαλκεὺς τῶν…”

“Ναὶ ναὶ ναί, πάντα λίαν κινηματογραφικά, ἡ σημειοποιητικὴ συνομοσπονδία μου ὑπερέβαλεν ἑαυτοὺς ἐκείνῃ τῇ δημοσιονομικῇ ὥρᾳ, μισθοδοτήματα πᾶσιν, οἰνοκρῆναι καὶ τὰ ἑξῆς καὶ τὰ ἑξῆς.” Ἡ φωνὴ αὐτοῦ ἐκυλίετο ὡς λίθοι κατὰ ὄρους. “Νῦν δέ. Ὁ δακτύλιός σου. Ὁ Φασματοποιητὴς Γ’. Ἀριθμὸς χαραχθεὶς ἐν πυρὶ Ὄρους Δαίμονος, ψυχθεὶς ἐν αἵματι προδεδομένων χαλκέων. Τί κακοτεχνεῖ;”

“Χθὲς τὰ σκέλη μου τὸν θεῖον οἶνον ἐσκεύαζον, ἐν ᾧ ὁ θώραξ μου τὸν ἀστρικὸν τόπον ἐξηρεύνα. Τῇ πρότερον, ἐπτάρην καὶ ἡ κεφαλή μου ἠφανίσθη, ἀλλὰ τὸ σῶμα ἔμεινεν, βαδίζον εἰς τοίχους ὡς ἀποκεφαλισμένη ὄρνις, προσπίπτον εἰς τὰ ἔπιπλα, φοβερὸν τοῖς γείτοσιν.” Ἐψέλλισα.

“Μμμ.” Βρόντημα, ἡφαιστειῶδες, ἠπειρωτικὴ πλάξ βουλευομένη εἰ σχίσει. “Κλασσικὴ φθορὰ τῆς στερεογραφῆς. Οἱ δαίμονες οἱ κινοῦντες τὸν κεντρικὸν λογιστὴν τοῦ δακτυλίου σου, μικροὶ βάσταρδοι εἰσίν, ῥᾳθυμοῦσιν. Συμβαίνει. Ἡ περίπτωσίς σου οὐκ ἔστιν ἰδιάζουσα. Ἔχομεν πελάτας οἵτινες ἀφανίζονται τρισσῶς. Πελάτας οἵτινες ἐγείρονται ἄνω κάτω, ἢ ἔσω ἔξω, ἢ μόνον πλατεῖς ὡς πλακοῦντες. Δυστυχὲς ἀλλὰ ἀναπόφευκτον.”

“Ἀναπόφευκτον;” Ἐβόησα, τῆς Σαμυίου κύλικος σειομένης κατὰ τῆς πατάνης, τῶν μυκήτων ἐν τῷ κάτω οἰκήματι ἴσως πτησσόντων. “Ἀναπόφευκτον; Χρυσὸν ἀγαθὸν ἔδωκα ὑπὲρ τούτου τοῦ δακτυλίου! Ὁ ἀγοραστής, οἱ ὀδόντες αὐτοῦ, ὑπέσχετο…”

“Οἱ ἀγορασταὶ πολλὰ ὑπισχνοῦνται, ὦ Βάγγινε.” Ἡ φωνὴ τοῦ Σαυρίου διέρρει διὰ τῆς φωνοφόρου γραμμῆς, μέλι μεμιγμένον ὑελίνῃ κόνει. “Ὑπισχνοῦνται αἰωνιότητα. Ὑπισχνοῦνται τελειότητα. Ὑπισχνοῦνται, ὠνήσασθαι ἅπαξ, ἔχειν μαγείαν ἀεί, ὅπερ, εἰλικρινῶς, ἐν τῇ σῇ περιπτώσει προφανῶς τὸ κύριον πωλητικὸν σημεῖον ἦν, ἦ γάρ;”

“Ἀλλὰ ἐρωτῶ· Πῶς δεῖ με διορθῶσαι αὐτόν, εἰ μὴ δύναμαι ὁρᾶν πῶς ἐργάζεται, εἰ μὴ δύναμαι διαγιγνώσκειν τὸν ἐμαυτοῦ κόσμημα;” Ἐβόησα, τὸν ὑποδοχέα πιέζων οὕτω σφόδρα πρὸς τὸ κρανίον μου ὡς προφανῶς μώλωπα κυκλικὸν ἕξειν αὔριον. “Εἰ τὰ ἔγκατα τούτου τοῦ πράγματος ἀνήκουσι Μορδώρειᾳ Ἐργαστηρίοις, τίς κέκτηται αὐτόν; Ἐγώ; Ἢ σύ;” “Εἰ τὰ ἔγκατα τούτου τοῦ πράγματος ἀνήκουσι τοῖς Μορδώρειας Ἐργαστηρίοις, τότε τίς κύριός ἐστιν αὐτοῦ; Ἐγώ; Ἢ σύ;”

Ὁ γέλως τοῦ Σαυρίου ἐξέρραγεν, οὐ χαρά, ἀλλὰ νίκη, ψόφος ὑπομιμνῄσκων με στρατευμάτων διαβαινόντων διὰ καιομένων κωμῶν, κοράκων ἑστιωμένων ἐπὶ μαχητικῶν νεκρῶν, νικητηρίων σημείων πεπηγμένων ἐν κρανίοις τῶν νενικημένων. “Κέκτησαι αὐτόν, ὦ Φροδίων Βάγγινε; Ἢ μόνον ἔχεις αὐτόν;”

“Τοῦτο, τοῦτο τὸ αὐτό ἐστιν!”

“Ἠγόρασας τὸν δακτύλιον, ναί;” Ὁ Σαύριος ἐσπάραξεν, “Οὐ συνίεις τὴν φύσιν τῆς κυριότητος ἐν τῇ νεωτέρᾳ ἐποχῇ. Ἠγόρασας τὸν δακτύλιον, ναί; Χρυσὸς μετεδόθη, συμβόλαιον ὑπεγράφη, ἴσως ἐν αἵματι, ἴσως ἐν μέλανι, οἱ λογισταὶ οὐ προσδιορίζουσιν. Κύριός εἶ τοῦ φυσικοῦ ἀντικειμένου, τῆς μεταλλικῆς περιόχου στρεβλούσης τὴν διαστατικὴν εὐστάθειαν τῶν ἀναξυρίδων σου. Τοῦτό ἐστι σόν.”

“Μεμίσθωται,” ἐπανέλαβον.

“Ἀλλά!” Ἡ λέξις ἐξέρραγεν διὰ τῆς φωνοφόρου γραμμῆς, θραύσματα συλλαβῶν, ὁ Σαμύιος ἐκύπτησεν ὡς ὑπὸ ἐπερχομένῳ πυροβολικῷ. “Τὸ λογισμικόν! Τὰ τῆς ἀφανίσεως πρωτόκολλα! Ἡ δαιμονικὴ ἀρχιτεκτονικὴ τροφοδοτοῦσα τὴν ἐξαφάνισίν σου—τοῦτο, Βαγγίνε, μεμίσθωσαι. Ἀορίστως, ναί, διὰ τῆς διαρκείας τοῦ φυσικοῦ σου βίου καὶ μικρῷ πέραν, ἀλλὰ μεμίσθωσαι ὅμως. Κέκτησαι τὸν δακτύλιον. Ἡμεῖς κεκτήμεθα τὴν μαγείαν ἐν αὐτῷ.”

“Καὶ ταῦτα τὰ ἀναγραφεῖα, ἡ διαγνωστικὴ κατάρρησις, τὸ θαυματουργικὸν ἴχνος σωροῦ; Σύ, Φροδίων Βάγγινε, πολίτης χόββιτος, θέλεις ἀποβλέψαι εἰς τὰ ἔγκατα ἰδιόκτητης τεχνολογίας χιλιετηρίδας ἐπινοηθείσης; Τεχνολογίας ἥτις ἐκόστισε μυριάδας ἐν ἐρεύνῃ, ἐν θυσίᾳ κυριολεκτικῇ, ἐν αἵματι ἐκχυθέντι μετρηθέντι κατὰ τὸν ὠκεανόν;”

“Ὁ δακτύλιος μένει σός, ὦ Βάγγινε. Ἡ ἀφάνισις, ὅμως, ἐκείνην μόνον δανείζομεν. Ἀορίστως, ναί, ἀιδίως ἐνίοτε, ἀλλὰ δανείζομεν. Ἔχεις ἄδειαν. Ἀμετάκλητον, οὐ μεταβιβαστήν, δεσμευτικὴν μέχρι θανάτου καὶ ἔτι πλέον. Ἐὰν παραβῇς τοὺς ὅρους τῆς ὑπηρεσίας, ἀντιμηχανολογῇς τὰς ἐπῳδάς, μεταδιδῷς τὰς μαγικὰς φωνάς, ἐπιχειρῇς λύειν τὴν κατάραν, διατηροῦμεν τὸ δικαίωμα ἀπενεργοποιῆσαι τηλεβόλως τὰ μεμισθωμένα σου χαρακτηριστικά. Καταλειφθήσῃ μετὰ κύκλου μετάλλου λίαν πολυτελοῦς, λίαν ἀχρήστου.”

“Ἆρα τοῦτο νόμιμόν ἐστιν;”

“Τελείως νόμιμον,” ἔφριξεν ὁ Σαύριος, αἴλουρος ἱκανοποιηθεὶς μετὰ καναρίου κατάπωσιν. “Ῥῆτρα ἑπτακαιδεκάτη, ὑποδιαίρεσις Β’, παράγραφος ἐνάτη. ’Ὁ χρήστης ὁμολογεῖ ὅτι ἡ τῆς ἀφανίσεως λειτουργικότης συνιστᾷ μεμισθωμένην νοητικὴν ἰδιοκτησίαν καὶ μένει ἰδιοκτησία μόνη τῶν Μορδώρειας Ἐργαστηρίων εἰς τὸ διηνεκὲς συν ἑβδομήκοντα ἔτεσιν, ὁπότερον ἔλθῃ ὕστερον. ’ Τοῦτο ἐσφράγισας, ὦ Βάγγινε. Ἡ ὑπογραφή σου κεῖται ἐν τῷ ἡμετέρῳ θησαυροφυλακίῳ, τετηρημένη ἐν ἠλέκτρῳ, φυλασσομένη ὑπὸ Βαλρώγων.”

“Ἐὰν παραβῇς τοὺς ὅρους τῆς ὑπηρεσίας, ἀντιμηχανολογῇς τὰς ἐπῳδάς, μεταδιδῷς τὰς γοητείας, πειρᾶσαι θραῦσαι τὴν κατάραν, τιθῇς τὸν πηγαῖον κώδικα ἐν δημοσίοις φόροις ἄλλοις δυσαρέστοις, τηροῦμεν τὸ δικαίωμα, ὦ Βάγγινε, ἀπομάκροθεν ἀπενεργοποιῆσαι τὰ μεμισθωμένα σου χαρακτηριστικά.”

“Δύνασθε κλεῖσαι αὐτόν;”

“Μετὰ νοήματος. Μετὰ ὑπομνήματος. Μετὰ σημείου ἐν τύπῳ ἐργαζομένῳ ὑπὸ τοῦ Νομικοῦ Τμήματος, Τρίτου Ὀρόφου, Δυτικῆς Πτέρυγος, ἡ Κάρολα χειρίζεται ἐκεῖνα, φίλη γυνή, ποιεῖ ἐξαίρετα μικρὰ ἄρτα, πλακοῦντα, ταῖς γραφειακαῖς ἑορταῖς. Ἓν σημεῖον, ὦ Βάγγινε, καὶ ὁ δακτύλιός σου γίγνεται κόσμημα. Μοδάτος, ἴσως. Λαμπρός, βεβαίως. Λειτουργικόν;” Ἐπαύσατο, ἀφεὶς τὴν λέξιν κρέμασθαι ὡς βρόχον. “Οὔ.”

“Ἔχομεν συνέσιν, ὦ Βάγγινε;”

Ἐνεῦσα, συνεῖδον ὅτι οὐκ ἐδύνατο ὁρᾶν, ἔκραξα, “Ναί.”

“Θαυμάσιον. Εὐχαριστῶ ὅτι ἐξέλεξας Μορδώρας Ἐργαστήρια, ἔνθα τὸ σκότος σου ἐστὶν ἡ ἡμετέρα ἐργασία. Ἔχε ἡμέραν.”

Κλικ.

Ἡ γραμμὴ ἀπέθανεν.

“Φροδίων,” εἶπεν ἠρέμα ὁ Σάμυιος, “νομίζω δεῖ σε πλείονος μυκητικοῦ οἴνου.”

Ἐνεῦσα. Οἱ λόγοι ἐγκατέλειψάν με. Ὁ λογισμὸς ἔφυγεν κεκραγώς.

Ἐν πύργῳ μέλανος λίθου καὶ λογιστικῶν φύλλων, ὁ Σαύριος ἐπέστρεψεν εἰς τὴν χαρτουργίαν αὐτοῦ, ἄλλη ψυχὴ δεδεμένη οὐχὶ κατάραις ἀλλὰ συμβολαίοις, πολλῷ μονιμωτέροις, πολλῷ ὠμοτέροις.

Ὁ ὑποδοχεὺς ἐκάθισεν βαρὺς ἐν τῇ χειρί μου. Διὰ τῆς θυρίδος, κόραξ κατέπτη, ἔκλινε τὴν κεφαλήν, κρίνων με ὀφθαλμοῖς οἵτινες ἑώρακον ταύτην τὴν συνομιλίαν διαδραματισθεῖσαν χιλιάκις πρότερον, ἐν χιλίαις διαφόροις οἰκίαις, μετὰ χιλίων διαφόρων ἠπατημένων κρατούντων τηλεφωνοφόρους καὶ συνιδόντων ὀψέ τι ὅτι ἐπράθησαν ἔλαιον ὄφεων ὑπὸ ἀνδρὸς μετὰ ὡραίων ὀδόντων. Οὕτως ὡραίων ὀδόντων!

Ἡ θυρίς, ῥυπαρὰ οὖσα, ἐδήλου μοι κίνησιν, καὶ ψόφος ὁπλῶν ἐπὶ χαλίκων ἀνήγγειλε προσιόντα τινά.

Ἵππος, λευκός, μονόφθαλμος, προσέδραμε κατὰ τὴν ὁδόν, ὥσπερ θανάτου γαμήλιον ἅρμα, πᾶς ὀστέον καὶ μῦς καὶ συνταξία, αἱ ὁπλαὶ αὐτοῦ κρούουσαι πρὸς τὸν λίθον, κλόπ θούδ κλόπ, ῥυθμὸς ἀνώμαλος, τὸ θηρίον εὐλαβούμενον τὴν ἀριστερὰν πρόσθιον σκέλος. Ὀφθαλμὸν ἕνα εἶχεν, τοῦ ἀριστεροῦ κόγχου κενοῦ ὄντος, συμπεπτωκότος εἴσω, κρατῆρός τινος. Ὁ λοιπὸς ὀφθαλμὸς ἐστρέφετο, μέγας ὡς ᾠὸν ἡψημένον, ἐπισκοπῶν τὸν κόσμον.

Γάνδαλφος ἐφ’ αὐτῷ ἐκάθητο, ὁ πώγων αὐτοῦ καταρρέων, ὁ καταρράκτης τῆς κόμης αὐτοῦ ἄγριος γεγονὼς καὶ λευκὸς ὡς ὕδωρ πλυνοῦ, αἱ στολαὶ αὐτοῦ ῥιπιζόμεναι.

“Σαμύιε,” ἔσυρισα, “Γάνδαλφος ἔξω ἐστίν.”

“Γάνδαλφος;” Ἡ κεφαλὴ Σαμυίου ἐστράφη ὀξέως, τὸ τσάϊον αὐτοῦ κυμαινόμενον. “Ὁ μάγος Γάνδαλφος; Ἐνθάδε; Νῦν;”

Ἐξεπέσομεν ἔξω, ὁ ἵππος ἔστη. Ἐπνέει βαρέως, οἱ μυκτῆρες αὐτοῦ διαστελλόμενοι, ἡ πνοὴ αὐτοῦ ἀτμίζουσα ἐν τῷ ἀέρι, ὃς οὐκ ἔδει ψυχρὸς εἶναι ἀλλ’ ἦν ὅμως.

Κατέβη, ὁ ἵππος ἐφρύαξεν, ὁ μόνος ἐκεῖνος ὀφθαλμὸς στρεφόμενος.

“Τί τὸ πρόβλημα δοκεῖ εἶναι, Φροδίων;” Γάνδαλφος προσῆλθεν.

“Ὁ δακτύλιός μου,” ἠρξάμην. “Ἠγόρασα αὐτὸν ἀπὸ τῆς Καπηλείας τοῦ Ἀδελφιδοῦ Βίλβωνος, παρὰ τὸ τμῆμα τῶν ἐλφικῶν κτενῶν, οἶσθα τὸν τόπον; Πωλοῦσι δακτυλίους ἀοράτου ποιήσεως, νομίμους…”

“Νομίμους,” ἐφρύαξεν Γάνδαλφος, ὁ ψόφος ὥσπερ φρύαγμα ἵππου, καταφρονητικός, ἀρχαῖος.

“…μετὰ γραμμάτων προειδοποιητικῶν! Ἐπαγγελματικῶν γραμμάτων προειδοποιητικῶν! ’Χρῶ τῷδε τῷ δακτυλίῳ μόνον εἰ μὴ σέβῃ χρόνον, χῶρον. ’”

“Καὶ δή;” Γάνδαλφος ἐπερείσατο τῇ βακτηρίᾳ αὐτοῦ, τὸ βάρος μετατιθείς, ἀναμένων.

“Καὶ κακῶς λειτουργεῖ! Χθὲς τὰ σκέλη μου ἐβάδιζε χωρὶς τοῦ θώρακός μου. Σήμερον; Σήμερον, Γάνδαλφε, ἔμυσα καὶ ὁ ἀριστερὸς βραχίων μου ἠφανίσθη ἐπὶ ἓξ λεπτά. Ἕξ! Οἶσθα πόσον χαλεπόν ἐστιν ἄλειψιν ἄρτου βουτύρῳ χειρὶ μιᾷ ὅταν ὁ ἀπολωλὼς βραχίων ὁ κύριός ἐστιν;”

Ὁ πώγων Γανδάλφου ἔσπασεν, ἴσως μειδίαμα ἦν, ἴσως δυσχέρεια. “Ἐτηλεφώνησας τῷ τεχνίτῃ.”

Οὐκ ἐρώτησις. Ἀπόφανσις. ἬΙδει.

“Μορδώρειᾳ Βιομηχανίαις. Διελέχθην Σαύριῳ αὐτῷ. Ἐκεῖνος ἐδήλωσέ μοι…” Ἔπτυσα τοὺς λόγους, ἰῷ μεμιγμένους, χόλῳ βεβαμμένους, “…ὅτι κέκτημαι τὸν δακτύλιον ἀλλὰ μισθοῦμαι τὴν ἀοράτου ποίησιν. Ὅτι ἡ μαγεία ἔνδον ἀνήκει αὐτοῖς. Εἰς ἀεί. Διηνεκῶς. Ὅτι δύνανται ἀποκινεῖν αὐτὴν τηλόθεν ἐὰν παραβαίνω τοὺς ὅρους ὑπηρεσίας οὓς οὐκ ἀνέγνων διότι τίς ἀναγιγνώσκει ὅρους ὑπηρεσίας;”

“Πάντας δεῖ,” Γάνδαλφος ἐψιθύρισεν, “ἀλλ’ οὐδεὶς ποιεῖ. Μῦθος παλαιὸς ὡς χρόνος, ἐκεῖνος.”

Σαμύιος ἐφθέγξατο, φωνῇ μυὸς τρίζοντος, “Ἔξω ἑαυτοῦ ἐστιν, Γάνδαλφε. Κυρίως λελυμένος. Πέπωκε τὸ μυκητῶδες θεῖόν μου καὶ ἑλίσσεται περὶ κτήσεως πρὸς κατοχὴν καὶ…”

“Τί δὲ σύ, Γάνδαλφε;” ἠρώτησα, “Διὰ τί ἐλαύνεις τοῦτο τὸ κυκλωπικὸν βδέλυγμα ἀντὶ ὀχήματός τινος εὐλόγου;”

Ὁ ἵππος πάλιν ἐφρύαξεν, ἴσως προσβληθείς, ὁ μόνος ἐκεῖνος ὀφθαλμὸς συσταλλόμενος.

“Ἀνακαίνισις,” Γάνδαλφος ἐβρύχησεν, ὁ λόγος ἀποδακνόμενος ὀξέως. “Λογισμάτων ἀνακαίνισις. Αὐτοκίνητος λογισμάτων ἀνακαίνισις κατεστήσατο ἑαυτὴν διὰ τῆς νυκτὸς ὅτε τὸ ὄχημά μου ἐκάθητο φορτιζόμενον. Μεσονύκτιον. Οὐδεμία προειδοποίησις. Οὐδεμία συγκατάθεσις. Μόνον πινγκ, ’Ἀνακαίνισις ἑτοίμη, καθισταμένη νῦν, μὴ ἀποσυνδέσῃς δύναμιν, τοῦτο λήψεται πεντεκαίδεκα λεπτά. ’”

“Πεντεκαίδεκα λεπτά;” Σαμύιος ἤρετο.

“Ἑπτακαίδεκα ὥρας,” Γάνδαλφος ἐβρόντησεν, ἡ βακτηρία παίουσα γῆν, σπινθῆρες πετόμενοι, σπινθῆρες ἀληθινοί, μικρὰ πυρὰ ταχέως ἀποθνῄσκοντα. “Ἑπτακαίδεκα ὧραι τοῦ ’Βελτιοῦμεν συστηματικὴν ἐνέργειαν, παρακαλῶ ἀναμεῖνον. ’ Ἦλθεν ἕως. Ἀνέτειλεν ἥλιος, ὄρνιθες ᾖσαν τὰς μωρὰς αὐτῶν ᾠδάς. Ὄχημα ἔτι βελτιοῦν. Ἔτι ἀναμένον. Ἐσκεψάμην τὰ συνέδρια…”

“Συνέδρια;” Ἐπέκαρον.

“Μαγικὰ συνέδρια. Τεχνικὴν βοήθειαν τοῖς μαγικῶς ἐνδιαφερομένοις. Φαίνεται αὕτη ἡ ἀνακαίνισις, ἔκδοσις 7.4.2, πλινθοποιεῖ ὀχήματα κατασκευασθέντα πρὸ τοῦ Ἔτους τῆς Ἐστραμμένης Σελήνης. Πλινθοποιεῖ αὐτά. Ἀκινητοποιεῖ αὐτὰ τελείως. Οὐκ ἄρχεται. Οὐ φορτίζεται. Μόνον κάθηται ἐκεῖ, κόσμημα προαυλείου.”

“Ὥστε ἐλαύνεις…” Ἐνεῦσα πρὸς τὸν ἵππον.

“Μάγνος,” Γάνδαλφος εἶπεν. “Τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐστι Μάγνος. Μονόφθαλμος λευκὸς ἵππος. Ἐδεόμην μεταφορᾶς, ἐκεῖνος ἐδεῖτο σκοποῦ.”

Μάγνος ἐπάταξε ὁπλήν, ὁ μόνος ὀφθαλμὸς στηριζόμενος ἐπ’ ἐμέ, ἡ κόρη αὐτοῦ διασταλλομένη, συσταλλομένη, ἀνησυχητικῷ ὑπνωτικῷ ῥυθμῷ.

“Πόσον χρόνον ἕως τὸ ὄχημά σου ἰαθῇ;” Σαμύιος ἐτόλμησεν.

“Ἡ τεχνικὴ βοήθεια λέγει ἐπιδιόρθωσιν ἐρχομένην τὴν ἑπομένην ἑβδομάδα. Ἴσως. Δυνατῶς. ’Ταχέως. ’ Οἶσθα πῶς ταῦτα βαίνει. Μεταξύ, ἐλαύνω Μάγνον. Συνδεόμεθα. Ἀνέχεταί με. Νῦν. Περὶ τοῦ δακτυλίου σου. Δεῖξόν μοι αὐτόν.”

Ἐξεῖλκυσα τὸν δακτύλιον ἐκ κόλπου, ἐξέτεινα αὐτόν, ὁ χαλκὸς λαβὼν φῶς κακῶς, κάμπτων αὐτό, διαστρέφων αὐτό, ἡ ὑπαρκτικὴ κυμαινομένη περὶ τὴν περιφέρειαν.

Γάνδαλφος ἔλαβεν αὐτόν, κατέσχεν αὐτὸν ἐγγύς, ὀφθαλμῷ διακρίνων, ἑτέρῳ ὀφθαλμῷ διαφόρως διακρίνων, ἐξετάζων, ἐρευνῶν, ψιθυρίζων λόγους οὓς οὐκ ἐγνώριζον, ἴσως οὐκ ἔδει γνωρίζειν.

“Μμμ,” τέλος εἶπεν. “Ναί. Ὄντως φαῦλος. Ὄντως κατηραμένος. Πάντως παραβαίνων ἑπτακοσίους περίπου κανόνας περὶ διαστατικῆς χειρισμοῦ. Εὐτυχὴς εἶ ὅτι οὔπω διεφάσισας διὰ τοῦ πλανητικοῦ πυρῆνος.”

“Δύνασαι ἰάσασθαι αὐτόν;”

Ἔρριψε τὸν δακτύλιον πάλιν. Ἔλαβον αὐτόν, ἐψηλάφησα, μικροῦ κατέβαλον αὐτόν.

“Οὔ, Φροδίων. Οὐ δύναμαι ἰάσασθαι αὐτόν. Οὐδεὶς δύναται ἰάσασθαι αὐτὸν ἄνευ τοῦ ἴχνους ἐκτελέσεως, διότι ἡ ἴασις κοστίζει μόνον τὰ μέρη ἀντικαταστάσεως καὶ τὸ πωλεῖν σοι νέον πρότυπον ποιεῖ πλείονα χρήματα. Ἁπλῆ οἰκονομία. Παλαιὰ ὡς δράκοντες θησαυρίζοντες χρυσόν. Παλαιοτέρα.”

Μάγνος ἐχρεμέτισεν, ἴσως συμφωνῶν, ἢ πεινῶν. Χαλεπὸν εἰπεῖν μετὰ μονοφθάλμων ἵππων.

Σαμύιος ἐψιθύρισέ τι περὶ “οὐ τοῦτο πάλιν” καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὸν κατώγειον.

“Μορδώρεια,” ἀνεφώνησεν ὁ Γάνδαλφος, τὴν βακτηρίαν ὀρθὴν πήξας ὥσπερ σημεῖον ἐν κατακτήτῳ γῇ. Τὸ ὄνομα ἐκεῖ ἔμεινε, παχὺ καὶ τελειωτικόν. “Βαδίζομεν πρὸς τὸ ἀρχεῖον αὐτῶν. Τὸν ὑάλινον πύργον, ἐν τῇ ἀγορανομικῇ χώρᾳ, τῷ ἑβδόμῳ καὶ τριακοστῷ ὀρόφῳ.”

“Σκώπτεις,” εἶπον, ἀλλ᾽ ὁ πώγων αὐτοῦ ἐγεγόνει στερεός, αἱ τρίχες ἠλεκτρισμέναι μετὰ σκοποῦ. Οὐδέποτε σκώπτει ὁ Γάνδαλφος, οὐ περὶ συνεταιρισμῶν, οὐ περὶ πύργων οἳ τὸν οὐρανὸν ξύουσι καὶ τμήματα ἔχουσιν ὀνομαζόμενα “Ὑπηρεσία Πελατῶν.”

“Ἀντιβλέποντες αὐτοὺς πρόσωπον πρὸς πρόσωπον,” ἐβρόντησεν, τὴν βακτηρίαν πήξας, ἑκάστη συλλαβὴ λίθος ῥιφθεὶς εἰς ὕδωρ ἥσυχον. “Ὀφθαλμὸς πρὸς ὀφθαλμόν. Βούλει διαγνωστικὰ δεδομένα; Βούλει ἐκτελεστικὰς ἀποδείξεις; Βούλεις αὐτοὺς ἀνοῖξαι τὸ ἴδιον θησαυροφυλάκιον καὶ ἐκχέαι μυστήρια; Αἱ δι᾽ ἀκουστικοῦ κλήσεις οὐδαμόσε σε ἄγουσιν. Αἱ ἐπιστολαὶ ἠλεκτρονικαὶ ἀφανίζονται εἰς θυλάκους ἀχρήστων φυλασσομένους ὑπὸ Ναζγούλων. Ἀλλ᾽ ἡ παρουσία, τὸν ἀναψυκτὸν αὐτῶν ἀέρα πνέων, ἐν τῷ προστῴῳ ἱστάμενος μετὰ φυτῶν ἐν ἀγγείοις ἀποθνῃσκόντων βραδέως ὑπὸ φωσφορίζοντα φῶτα, τοῦτο αὐτοὺς ἄβολον ποιεῖ.”

Ὁ Μάγνος ἐπάταξε τὴν γῆν, ἡ ὁπλὴ τύπτουσα τὴν γῆν, ὁ μονώνυξ ὀφθαλμὸς αὐτοῦ, μέγας ὡς ᾠὸν ἑφθὸν ἐν ἅλμῃ πολὺν χρόνον λειφθέν, ἐστράφη καὶ εἰς ἐμὲ ἐπάγη. Ἡ κρίσις ἦν ὠμή. Ὁ λογισμὸς ἦν ἀνελεήμων.

“Ἀμφότεροι;” ἠρόμην. Ἡ φωνή μου ἀνέβη ὀκτώχορδα, ἐγένετο μυὸς τρύγμα, ἐγένετο ἱκετεία. “Ἐπὶ… τούτῳ;”

“Ὁ Μάγνος δύο φέρει,” ἔφη ὁ Γάνδαλφος, τῇ φωνῇ πλατείᾳ ὡς σίδηρος κεκρουσμένος. “Ἐποίησε τοῦτο κατὰ τὸν Πόλεμον τοῦ Συντετριμμένου Κύκλου ὑπὸ οὐρανῷ πιπτόντων σποδῶν. Ἤνεγκέ με καὶ τὸν Σαρουμᾶνον ἑπτακαίδεκα παρασάγγας δαίμονας φεύγοντας. Ἕνα μάγον, ἕνα χόββιτον ἡμιφόβητον χειριεῖται. Ἀνάβηθι.”

Προσῆλθον. Ὁ Μάγνος ὄρος ἦν, κρημνὸς λευκὸς καὶ ὄρθιος. Ὁ Γάνδαλφος πρῶτος ἀνέβη, ἡ κίνησις αὐτοῦ ῥέουσα ὡς ἔλαιον χεόμενον, ὡς ὑδράργυρος ὀλισθαίνων, ἡ μελέτη πεποιηκυῖα θέατρον. Ἐκάθισεν ἔμπροσθεν, ἡ ῥάχις εὐθεῖα ὡς κατηγορία, καὶ τὴν χεῖρα κάτω πρὸς ἐμὲ προετεινεν. Ὁ βραχίων ἐξετάθη, ὁ χιτὼν ἐρριπίζετο, τὸ ὕφασμα πτέρυξ μεγάλη, ἄχρηστος.

Ἐκράτησα καὶ ἐκαθίσθην ὄπισθεν τοῦ Γανδάλφου, τὰς περιβολὰς αὐτοῦ κατέχων.

“Μὴ πέσῃς,” συνεβούλευσεν ὁ Γάνδαλφος, τῷ τόνῳ κοινολογικῷ, ὡς περὶ πράου καιροῦ διαλεγόμενος. “Ὁ Μάγνος μισεῖ τὸ ἵστασθαι.”

Αἱ ὁπλαὶ τοῦ Μάγνου ἐκινοῦντο. Κλὸπ θοῦδ κλόπ. Ὁ ῥυθμὸς καθίστατο, μετρονόμος ὠμὸς καὶ σταθερός. Ἡ ὁδὸς ἀνεπτύσσετο ὑφ᾽ ἡμῖν, ὁ χοῦς γινόμενος χάλιξ, λίθοι τρίζοντες ὡς ὀστᾶ ὑπὸ τροχοῖς ἁμαξῶν αἳ λοιμικοὺς πρὸ αἰώνων ἔφερον.

Τὰ δένδρα παρήρχοντο, γινόμενα ἀμυδρώματα χλωρὰ καὶ φαιά, οἱ κλάδοι ὀνυχίζοντες τὸν ἀέρα ὃν ἤδη ἐκλελοίπαμεν.

“Λάβε τὴν λεωφόρον,” ἐβόησα, ἡ φωνή μου ῥηγνυμένη ὑπ᾽ ἀνέμου, ὑπὸ τοῦ πυρίκαυστου πνεύματος τοῦ Μάγνου.

Ὁ Γάνδαλφος ἐπέστρεψε τὴν κεφαλὴν μερικῶς· ὁ πώγων ἐμαστιγοῦτο ὡς σημεῖα ἐν καταιγίδι. “Λεωφόρον;”

“Ναί. Λεωφόρον. Τὴν ἀσφαλτινὴν ταινίαν, μέλαιναν καὶ λείαν, ἔνθα νεωτερικὰ ὀχήματα τὰς πετρελαιοκινήτους προσκυνήσεις ἄγουσιν. Θᾶττον ἀφιξόμεθα. Ταχύτερον. Ἐν ἓξ ὥραις ἀντὶ δώδεκα.”

Ἐσκέψατο, ἡ χεὶρ ἀνατείνασα τὸν πώγωνα ψηλαφῆσαι καθ᾽ ὃν ὁ ἄνεμος χεῖρον αὐτὸν συνέπλεκεν, ἅμματα δημιουργῶν ἃ τηκτικὰ βιομηχανικὰ ἂν ἔδει λύειν. “Ὁ Μάγνος,” ἔφη πρὸς τὸν ἵππον, “δύναται τὴν λεωφορικὴν κίνησιν χειρίζεσθαι. Ἦ οὔ, Μάγνε;”

Ὁ Μάγνος ἐφύσησεν, ὁμολογία ἴσως, ἴσως δὲ μόνον τὰς ῥῖνας μυιῶν σκοπουσῶν καθαίρων.

Ἐστρέφημεν. Ἡ ὁδὸς ὑφ᾽ ἡμῖν μετέβαλλεν, ὁ χάλιξ γινόμενος ἄσφαλτος, ἡ ἐπιφάνεια λεία, λίαν λεία, λειότης ἀφύσικος δι᾽ ὀργάνων κατασκευασθεῖσα ἃ τὰ ὀστᾶ τῆς γῆς ἔθερμαινε καὶ πλατέα ἐξέτεινεν.

Ἡ ἀνάβασις πρὸ ἡμῶν ἀνέτειλεν, καμπύλη λιθίνη ἑλικοειδῶς ἀναβαίνουσα ὡς ἑστραμμένη σπείρα τοῦ βίου, ἀνιοῦσα εἰς τὸν μεταλλικὸν ποταμὸν ὁ ταχὺς καὶ θανατηφόρος ἔρρεεν. Ἡ κίνησις ἐχέετο, ὀχήματα σπεύδοντα, κομῆται χαλκοῖ μετὰ ἀνθρώπων ἐντὸς τῆς ταχύτητος εἱργμένων.

Ὁ Μάγνος τὴν λεωφόρον ἔπληξεν. Αἱ ὁπλαὶ τὴν ἄσφαλτον ἔκρουσαν, ὁ ἦχος ἠχῶν κλὸπ κλὸπ κλὸπ ἠνεγμένος ὑπὸ ἐπιφανείας οὐχ ὁπλαῖς ἀλλὰ καυτῇ ῥητίνῃ προορισθείσης.

Ὀχήματα παρήρχοντο. Φορδικὸν ὄχημα ἐξ ἀριστερᾶς, κυανοῦν ἀμυδρόν, οὖὖὖ, ὁ ἦχος αὐτοῦ συμπεπιεσμένος καὶ ἐκτεταμένος. Κέρας ἐβόησεν, συνεχὴς νότος θυμοῦ· τὸ πρόσωπον τοῦ ἡνιόχου ὁρατὸν στιγμὴν μίαν, στόμα πλατύ, βοῶν, ὀφθαλμοὶ ἐξογκούμενοι ὡς ἰχθύες ἐπὶ καταστρώματα συρθέντες, εἶτα ἀπῆλθεν, καταποθεὶς ὑπὸ τῆς ἀποστάσεως.

Μέγιστον ὄχημα εἰς δεξιάν, ἀργυροῦν θηρίον μετὰ χαλκῆς προτομῆς σελαχώδους μειδιώσης, ὦυυυυ. Ὁ ἡνίοχος ἐσημήνατο, δάκτυλον ἕνα ἀνατείνας, κατηγορικὸν καὶ ἀνατομικῶς ἀδύνατον ἐν τῇ προτεινομένῃ τροχιᾷ.

Ἅμαξα πετρελαιοκίνητος παρεβρόντησεν, ὀκτωκαίδεκα τροχοὶ βροντῆς μηχανικῆς. Ἡ λαῖλαψ ἡμᾶς πλαγίως ἔπληξεν, τυφὼν ἠγριωμένος· ὁ Μάγνος ἀντεσταθμίζετο, οἱ μύες σφιγγόμενοι καὶ ἁρμοζόμενοι, αἱ ὁπλαὶ εὑρίσκουσαι στῆριγμα ἐπὶ τῆς ἐπισφαλοῦς ἀσφάλτου. Διεσώθημεν. Μόλις. Τὸ κέρας τῆς ἁμάξης, βαθύ, βαρύφωνον, ἡ φωνὴ θεοῦ πετρελαιοκινήτου ὠργισμένου, χαῖρον αἰσχρῶς ἐφθέγξατο.

Ἔμπροσθεν, οἰκοδόμημα ἐξ ἀτμοῦ καὶ ἀποστάσεως ἀνέφυ· τελωνεῖον. Οἱ θάλαμοι αὐτοῦ ἐκαθέζοντο διὰ τῶν ὁδῶν ὡς λίθινοι βάτραχοι, φραγμοὶ μηχανικοὶ μετὰ βραχιόνων ἀνατεινομένων καὶ πιπτόντων, πάλιν ἀνατεινομένων ἐν ῥυθμῷ ὑπνωτικῷ.

Προσήλθομεν. Ὁ Μάγνος ἐβράδυνεν, αἱ ὁπλαὶ αὐτοῦ ἠπιώτεραι νῦν, κτύπος κτύπος κτύπος, σχεδὸν εὐπρεπῶς, σχεδὸν ἀπολογητικῶς διὰ τὸ ὑπάρχειν ἐν χώρῳ οὐκ αὐτῷ πεποιημένῳ.

Θύρα θαλάμου ἠνοίγη. Γυνὴ ἐξῆλθεν, ἡ στολὴ στιλπνὴ καίπερ τοῦ θέρους, καίπερ τῆς ἀπιθανότητος. Τὸ πρόσωπον αὐτῆς σύγχυσις ἐνσωματωμένη, ἀπιστία σάρξ γενομένη, καὶ πινάκιον ὄνομα ’Δέμβρα’ φέρον ἐπὶ τοῦ στέρνου ἦν προσηλωμένον. Αἱ ὀφρύες αὐτῆς πρὸς τὴν θριχώδη γραμμὴν ἀνέβησαν· τὸ στόμα αὐτῆς ἠνοίχθη, ἐκλείσθη, πάλιν ἠνοίχθη ὡς ἰχθὺς ἐπὶ λιμενοδόκων ἀσθμαίνων.

“Οὐ δύνασθε τοῦτο τὸ ζῷον ἐπὶ τῆς λεωφόρου ἐλαύνειν!”

Ὁ Γάνδαλφος ἠνωρθώθη.

“Ἐλαύνειν;” Ἡ φωνὴ κάτω ἔπεσεν, κατέβη, ὀκτώχορδον εἰς τὸ ὑπόγειον πεσὸν ἔνθα τὸ φῶς ἀποθνῄσκει. Τὸ ῥῆμα εἶχε, διεσκόπει αὐτό, ἀνάξιον ηὗρεν, ὑπερηφανείας στάζον, καταφρονήσεως βεβρεγμένον, ὠκεάνιον τῷ μεγέθει.

Ἐπαύσατο.

“Ἱππεύειν. Ἱππεύομεν τὸν ἵππον.”

Ἡ γραμματικὴ διδαχὴ παρεδόθη. Ὁ τόνος καθηγητικός, καταφρονητικός· τὸ ῥῆμα διωρθώθη· ἡ πρᾶξις ἐσαφηνίσθη· τὸ γλωσσικὸν ἁμάρτημα εὐθὺς ἐκολάσθη.

Ἡ Δέμβρα ἔψελλεν, ἐπεξεργαζομένη ὡς εἰ σφάλμα συντακτικὸν ὁρατὸν ἦν, αἱ χεῖρες νῦν ἐρριπίζοντο, χειρονομίαι ἀπελπισμέναι, γυνὴ πνιγομένη ἀέρος ἀπουσίαν κρατοῦσα.

“Ἵπποι οὐκ ἐπιτρέπονται! Οὐ ζῷα! Οὐ κτήνη!”

“Τὴν ἐπομένην ἔξοδον λαβόντες διὰ τοῦ δρυμοῦ πορευσόμεθα,” ἀνεφώνησεν ὁ Γάνδαλφος.

Αἱ ὁπλαὶ τοῦ Μάγνου πάλιν ἤρξαντο, κλὸπ κλὸπ κλόπ, τῆς Δέμβρας κραυγαζούσης ὄπισθεν ἡμῶν, τῶν λόγων εἰς ἄνεμον διαλυομένων.

Ἡ ἀποκλίνουσα ὁδὸς ἐκάμπτετο, κατεσπειροῦτο κάτω, ὁ Μάγνος κατέβαινε προσεκτικῶς, αἱ ὁπλαὶ αὐτοῦ ὁδὸν εὑρίσκουσαι διὰ τῶν ῥαγάδων ἔνθα φιλότιμα βοτάνη διεώθει, χώραν ἀνακτωμένη ῥίζῃ μιᾷ κατὰ καιρόν. Ἀφικόμεθα εἰς τὸ κάτω, ἀφικόμεθα εἰς τὸ ἐπίπεδον τῆς ὁδοῦ, ἀφικόμεθα εἰς κατάστασιν ἄτοπον.

Ἅρματα ἦσαν πανταχοῦ, δεκάδες, εἰκοσάδες, ἴσως ἑκατοντάδες ἐσκοτισμέναι ἐν τῷ πόρρω. Νεκρὰ ἐκάθηντο, αὐτοκινητικὰ πτώματα, αἱ θύραι αὐτῶν ἠνεῳγμέναι ὡς ἰχθύων στόματα ἀσπαίροντα τελευταίας ἀναπνοάς, αἱ καλύπτραι αὐτῶν ἐξέθετον τὰς ἀποτυγχανούσας μεταλλίνας καρδίας. Ἡνίοχοι ἵσταντο, συναθροιζόμενοι· θρόμβος συγχύσεως μετὰ φόβου διαχεομένου διά.

Ἐβραδύναμεν εἰς βάδισιν, αἱ ὁπλαὶ τοῦ Μάγνου, κλὶπ κλὸπ κλίπ, εὐγενὴς κρότος, σεβομένη τὰ νεκρὰ μηχανήματα περιέχοντα. Τὸ θηρίον ᾔδει θάνατον ὅτε ὤσφραινετο, καὶ θάνατον πυριτιοειδῆ, ἠλεκτροδυνάμει κινούμενον.

Ἀναδυναμωτὴρ σταθμὸς ἐπεσκίαζε μέσον τὸ θέατρον μετὰ σκελετώδους μεταλλίνου πλαισίου, ἡλιοδέκται πίνακες διεπετάννυντο ὑπεράνω πτερυγοειδῶς, ἄχρηστοι νῦν ὡς τιτθοὶ ἐπὶ ταύρῳ. Ὑπ᾽ αὐτῷ, σταθμοὶ ἀναδυναμώσεως ἵσταντο κενοί, σύρματα κρεμάμενα ἀτονῶς ὡς νεκροὶ ὄφεις, αἱ συνδέσεις αὐτῶν στόματα ἀνεῳγμένα, πεινῶντα, ἄδυνα.

Ἀνὴρ ἐν ὀπτικοῖς ὀργάνοις, χαλκοπεριγράπτοις, καθαροῖς, ἵστατο πλησίον τῆς κιοσκείου τῆς εἰσόδου, χεῖρες σημαίνουσαι ὀξέως πρὸς τὸν συναθροιζόμενον ὄχλον. Ὁ χιτὼν αὐτοῦ ἐφόρει σῆμα κεντητόν· “Σταθμὸς Χλωροδυνάμεως.”

“Ἰδού, οὐκ οἶδα τί ἐγένετο! Τὸ σύστημα, ἐσκοτίσθη. Πᾶν αὐτό. Αἱ Δυναμοθῆκαι, ἡ ἡλιακὴ τροφή, ἡ σύνδεσις τοῦ ἐφεδρικοῦ δικτύου, πάντα. Ἔχω τὴν ἑταιρείαν ἐπὶ τῆς ἀναμονῆς τεσσαράκοντα λεπτά, καὶ παίζουσι τὴν καταραμένην μουσικὴν λείαν. Ἁπλῶς κλίκ. Οἴχεται. Ὅλον μου τὸ σύστημα τῶν δυναμοθηκῶν, νεκρόν. Ἑβδομήκοντα τρία τοῖς ἑκατὸν δύναμιν εἶχον. Εἶχον. Τὸ πίναξ ἀνέλαμψε, ‘Ἀποτυχία Δυναμοσυστήματος’, εἶτα οὐδέν. Νεκρόν. Νεκρότερον τοῦ γάμου μου, νεκρότερον τῆς ἐλπίδος μου τοῦ ἀναπαύεσθαι πρὸ ἑβδομήκοντα ἐτῶν.”

Γυνὴ παρ᾽ αὐτόν, φοροῦσα βράκας γυμναστικάς, ὀπτικὰ ὄργανα πολυτελῆ κείμενα ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς, “Εἰμὶ…” ἐσήμανε βιαίως, χεῖρες κόπτουσαι ἀέρα, “…δύο μίλια ἀπὸ οἴκου. Δύο μίλια. Νῦν εἰμι ἐνταῦθα, ἀπειλημμένη ἐν τούτῳ τῷ θεοκαταράτῳ σταθμῷ δυναμώσεως ὃς οὐ δυναμοῖ, θεωροῦσα τὰ ὤνια μου διαφθειρόμενα ἐν τῷ κιβωτίῳ. Τὸ παγωτὸν ἐτάκη. Ὁ ὄρνις θερμαίνεται. Ἔχω σύνοδον διὰ τῆς τηλεθεωρίας ἐν τεσσαράκοντα λεπτοῖς καὶ τὸ δελτάριόν μου ἐν τῷ ἅρματι καὶ τὸ ἅρμα οὐ…”

Φωνὴ ἀπεκόπη. Χεῖρες ἐκάλυψαν τὸ πρόσωπον αὐτῆς.

“Ἔδει ἀνεγνωκέναι τοὺς ὅρους,” φωνὴ ἄλλη εἶπε. Νεώτερος ἀνήρ, δέλτος γραφίδος ὑπὸ βραχίονα, προὐχώρησε. “Τμῆμα ἕβδομον, ὑποτμῆμα Δ, παράγραφος δωδεκάτη. ’Ἑταιρεία διατηρεῖ δικαίωμα ἀχρηστεύειν, μεταβάλλειν, ἢ καταλύειν λειτουργίαν παντὸς συνδεδεμένου μηχανήματος, παντὶ καιρῷ, δι᾽ αἰτίαν ἣν ἑταιρεία κρίνει ἀναγκαίαν, συμπεριλαμβανομένων ἀλλ᾽ οὐ περιοριζομένων εἰς μερίμνας ἀσφαλείας, συμμόρφωσιν νομοθετικήν, ἢ στρατηγικὰς ἐμπορικὰς ἀποφάσεις. Χρήστης συμφωνεῖ παραιτεῖσθαι πάσας ἀξιώσεις. ’ Πάντες ἐπατήσατε ’Συμφωνῶ. ’ Συνεφωνήσατε.”

“Ὦ, σιώπα, οὐδεὶς ἀναγιγνώσκει ἐκεῖνα,” ἡ γυνὴ τῶν βρακῶν γυμναστικῶν εἶπεν. Ἁπλῶς. Τελικῶς.

Πρεσβύτερος ἀνὴρ ἐπρόσκλινε πρὸς κλίνην ἁμάξης φορτίου, φορῶν ἐργατικὰς ἐσθῆτας λιπαρὰς ἀρχαίας, χεῖρας τετατουϊσμένας διὰ παντὸς ἐλαίῳ κινητηρίῳ. Τὸ πρόσωπον αὐτοῦ δερματικὸν τετριμμένον, ὑπὸ ἡλίου δεδαρμένον, ὀφθαλμοὶ μεμυκότες εἰς σχισμὰς λογιζόμενοι. “Δυναμοθῆκαι,” εἶπε, φωνῇ χαλικώδει τραχείᾳ, ἕκαστον ῥῆμα λίθος πεσών. “Οἱ σταθμοὶ ἡλιακῆς ἀναδυναμώσεως, πάντες αὐτῶν, ἐργάζονται ἐπὶ δυναμοθηκῶν, μοντέλου ΗΞ ἐννέα. Ἡ ἑταιρεία ἣ ἐποίησεν αὐτάς, κατέστησεν αὐτάς, καὶ ὑπέσχετο ‘ἐπανάστασιν ἐνεργειακῆς αὐτονομίας’ καὶ ’δυναμικὴν ἐλευθερίαν. ’ Ἐλευθερίαν.” Ἔπτυσεν. Ὁ φαιὸς βῶλος ἐπάταξε τὴν ἄσφαλτον, ἐσύριξεν ἡσύχως. “Τήμερον, νυκτὸς ἀρχομένης, ἑταιρεία ἔστρεψε τὸν διακόπτην. Διακόπτην θανάτου. Αἱ δυναμοθῆκαι εἶχον χημείαν πταίουσαν, αἱ λιθιακαὶ κυψέλαι αὐτῶν φθειρόμεναι θᾶττον τοῦ προβληθέντος, ἡ θερμικὴ φυγὴ αὐτῶν ἐπικειμένη. Ἐξ ἀποστάσεως ἠχρήστευσαν πᾶσαν μονάδα δυναμοθήκης, ταυτοχρόνως.”

Εἷς ἀνὴρ ἐλάκτισε τὸν τροχὸν τοῦ ἅρματος αὐτοῦ. Σφοδρῶς. Ὁ πούς αὐτοῦ ἀνέπηδεν, ἄλγησις φανερὰ ἐκ τοῦ τρόπου ὃν ἐπήδα, καταρώμενος κολλυροειδῶς, ἕκαστον ῥῆμα λίθος πολυτελὴς ὑπὸ μανίας ἐστιλβωμένος.

Ἀνὴρ κατεκλίθη πρὸς ἅρμα, τηλέφωνον κρεμάμενον ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, φωνὴ ὑπὸ αὐτομάτου ἠχοῦσα· “Ὁ ἐκτιμώμενος χρόνος ἀναμονῆς ἐστι, τριάκοντα ἑπτὰ λεπτά. Παρακαλῶ συνεχίσατε ἀναμένοντες. Ἡ κλῆσις ὑμῶν ἐστι σπουδαία…”

“Σπουδαία;” ἐβόησε πρὸς τὸ τηλέφωνον. “Τότε ἀποκρίνασθε, βαστάρδοι ἀλγοριθμικοί.”

Παρηλάσαμεν. Αἱ ὁπλαὶ τοῦ Μάγνου ηὗρον ῥυθμὸν πάλιν. Κρότος κτύπος κρότος. Σταθερῶς. Βεβαίως. Φέρων ἡμᾶς πρόσω ἀπό.

Ὀπίσω ἡμῶν, φωναὶ πλείονες ἤγειροντο, κακοφωνία ἐπιστοιβαζομένη· παράπονα, ἀπειλαί, εὐχαὶ ἴσως. Τις ἐκλαίε. Ἄλλος ἐγέλα, παιδίον ἠρώτα, “Πάτερ, πότε ἐρχόμεθα οἴκαδε;” καὶ οὐδεμίαν ἀπόκρισιν ἐλάμβανε.

Ἡ ὕλη κατέπιεν ἡμᾶς ὅλους· τὰ δένδρα ἵσταντο στέλεχος πρὸς στέλεχος ὡς συνωμόται. Τὸ φῶς, ὅσον ὀλίγον αὐτοῦ ἐλείπετο, ἔσταζε διὰ τῶν χασμάτων ἐν τῇ στέγῃ τῶν φύλλων ἐν ρίγαις, φωτίζον τμήματα κόνεως καὶ ῥίζης καὶ τὸν ἐνίοτε βρύῳ πωγωνισμένον λίθον.

Αἱ ὁπλαὶ τοῦ Μάγνου εὗρον μαλθακὴν βάσιν ἐπὶ αἰώνων ἀξίαις βελόναις πιτυίναις, σιγῶσαι τὴν πρόσοδον ἡμῶν εἰς σχεδὸν σιωπήν, πλὴν τῆς ἀναπνοῆς τοῦ θηρίου, ἐκείνου τοῦ φυσητήρων ῥυθμοῦ εἴσω καὶ ἔξω.

Εἶτα, σημεῖον.

Ξύλινόν τι πρᾶγμα, πεφυτευμένον σκολιῶς ἐν τῇ γῇ, γράμματα βαθέως κεκομμένα καὶ χρῶμα ἀποφλοιούμενον ἐν ταινίαις ὡς ἡλιοκαὴς δέρμα. Οἱ λόγοι ἐκήρυττον, ἐν ἀμφιβόλῳ ἐξουσίᾳ· “Ἡ ὉΔΟΣ ΤΗΣ ΤΟΡΟΕΙΔΟΥΣ ἈΡΑΧΝΗΣ, ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΜΕΤ’ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ Ἢ ΜῊ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ὍΛΩΣ. ΟΥΚ ΕΣΜΕΝ Ἡ ΜΗΤΗΡ ΣΟΥ.”

Ὑποκάτω τούτου, ἐν μικροτέροις γράμμασιν, μόλις ἀναγνωστέοις· “Σπουδαίως. Καταφάγεταί σε. Ἀπολωλέκαμεν ἓξ ἀγγελιοφόρους τοῦτον τὸν μῆνα.”

Καὶ ἐκεῖ ἦν. Ἡ ἀράχνη.

Ἦν μεγίστη, τὸ σῶμα αὐτῆς τοσοῦτον ὀγκῶδες ὡς κολοκύνθη νικητήριος, τὰ ὀκτὼ σκέλη ἠρθρωμένα ὡς ἡ παράδοσις ἠξίου, ἕκαστον ἄρθρον ψοφοῦν ἀκουστῶς καὶ ἀπὸ ἀποστάσεως. Καθημένη ἐν τῷ κέντρῳ τοῦ τοροειδοῦς, τὰ σκέλη ἀκτινωτῶς διηπλωμένα καὶ ἐν σκοπίμῳ ἐνεργείᾳ ἐνειλιγμένα. Λεπτὸς ὡς θρὶξ ἀνθρώπου ἀλλὰ στίλβων μεταλλικῶς, χαλκοῦς τις σύρμα ἔλαμπεν ἐν ταῖς γναθοφυσίαις αὐτῆς καθὼς περιέβαλλεν αὐτὸ περὶ τὴν περίμετρον τοῦ τοροειδοῦς, ἑκάστην περιστροφὴν ἀκριβῆ.

“Ἑπτά,” ἠρίθμει, ἡ φωνὴ αὐτῆς ψοφοῦσα, οἱ σύμφωνοι ὀξεῖς ὡς ψαλίδες. Τὰ σκέλη αὐτῆς ἐκινοῦντο, συγχρονισμένα, ὀρχηστικῶς καθὼς περιέβαλλε. “Ὀκτώ.” Ἄλλη περιστροφή, τὸ σύρμα καταλαβὸν τὸ φῶς καὶ σχηματίζον ἑλικοειδὲς σχῆμα.

“Ἐννέα.” Ἔπαυσε, ἓν σκέλος ἠρμένον.

Εἶτα, κίνησις. Ἀνέλυσεν ἑαυτήν, ἀφῆκε τὸ σύρμα, καὶ κατέβη ἀπὸ τοῦ τοροειδοῦς.

Ὁ Μάγνος ὀπίσω ἀνεχώρησεν· αἱ ὁπλαὶ αὐτοῦ ἐσύροντο, ὁ μόνος ὀφθαλμὸς αὐτοῦ κυλινδόμενος πανικοπλησίως. Ἡ χεὶρ τοῦ Γανδάλφου ἐσφίγγετο ἐπὶ τῇ βακτηρίᾳ αὐτοῦ.

Ἡ ἀράχνη ἥψατο γῆς, τὰ σκέλη διαπλούμενα εὐρέως, τὸ σῶμα ταπεινωθὲν θηρευτικῶς. Προσῆλθε μετὰ βουλευτῶν, ἀκριβῶν βημάτων, μηχανικῶν ἐν τῇ ἐκτελέσει ἀλλ᾽ εὐχαρίτων ὑποκάτω.

“Διὰ τί,” ἐκόραξα, ὁ λάρυγξ μου ξηρὸς ὡς ἀρχαῖον διφθέρα, “οὐκέτι ὑφαίνεις δίκτυον;”

Ἔκλινε τὸ σῶμα αὐτῆς, σχῆμα σχεδὸν ἐρωτηματικόν. “Ὑφαντική;” Ἡ φωνὴ αὐτῆς ἔψοφει, κρουστική. “Ἡ ὑφαντικὴ παρηκμασμένη ἐστίν. Τὰ ἀράχνια ἀρχέγονά εἰσι. Κολλώδη καὶ ἀναποτελεσματικά. Κατασκευάζω ἠλεκτροτεχνικὰ νῦν. Μεταμορφωτὰς ἠλεκτρικούς. Ἐπαγωγεῖς. Ἠχοφόρους κυκλώματα. Τὸ μέλλον ἠλεκτρομαγνητικόν ἐστιν.”

Φῶς αἰφνίδιον ἔτεμεν ἐκ τῆς στέγης τῶν κλάδων, λεπτὸς ἐρυθρὸς λασηρικὸς ἀκτίς, καὶ ἀστραπή· κώνωψ ἐξερράγη, μικρὰ ἔκρηξις, πτέρυγες διεσκορπίσθησαν.

Ἡ ἀράχνη ἐκινήθη ἀδυνάτως ταχέως. Ἓν σκέλος ἐξετάθη, συνέλαβε τὰ λείψανα τοῦ κώνωπος μεταερίως, καὶ ἤνεγκεν αὐτὰ πρὸς τὰς γναθοφυσίας αὐτῆς. Ἐμάσσατο, σκεπτικῶς.

“Ὑμμ,” εἶπεν, ἀποδεκτικῶς, “βουτυρώδης.”

Κατέπιε καὶ ἐπέστρεψε τὴν προσοχὴν αὐτῆς πρὸς ἡμᾶς.

“Ὁ λασηρικὸς ἀκτὶς ἐκεῖνος,” εἶπον, δεικνὺς ἀόριστα εἰς τὴν κατεύθυνσιν αὐτοῦ, “σὺ κατεσκεύασας τοῦτο;”

“Δηλονότι,” εἶπεν. Τὰ ὀκτὼ σκέλη αὐτῆς ἐμετακινοῦντο, ἀνυπομονῶς. “Στερεοειδὴς δίοδος λασηρική. Ὀπτικὰ ἰδιοσκευή. Ἀλγόριθμος κινησιοϊχνευτικός. Σύστημα στοχασμοῦ αὐτόνομον. Οἱ κώνωπες ποιοῦσιν ἐξαιρέτους πειραστάς, ὑψηλὴν ἀντίθεσιν πρὸς τὸν οὐρανόν, τὰ πτητικὰ σχήματα ἀτάκτως ἱκανὰ πρὸς τὸ προκαλεῖν τὴν βαθμονόμησιν. Πρόσθεν δέ,” συνέκλεισε τὰς γναθοφυσίας μετ᾽ ἱκανοποιήσεως, “ἡδεῖς. Τὸ λάσηρον καραμελοποιεῖ αὐτοὺς ὀλίγως. Προστίθησι χυμικὴν πολυπλοκότητα.”

Ὁ Γάνδαλφος ἔκλινε πρόσω ἐν τῇ σέλλᾳ αὐτοῦ. “Ἀπέλιπες τὴν ἀραχνοϋφαντικήν,” ἐβρόντησεν, “ὑπὲρ τῆς κυκλωματοκατασκευαστικῆς;”

Ἐνεῦσε μετὰ σκέλους πρὸς τὸ τοροειδὲς ἔτι αἰωρούμενον καὶ περιστρεφόμενον βραδέως ἐν τῷ ὄπισθεν. “Τὰ ἀράχνια μονοσκοπά εἰσι· λαβεῖν τροφήν. Πληκτικά. Προβλεπτά. Ἀλλὰ τὰ ἠλεκτροτεχνικά, ἔχουσιν ἀπέραντα ἐφαρμογάς. Σηματοεπεξεργασίαν. Δυναμομετατροπήν. Ἀσυρμοφόρτισιν. Ἀναπτύσσω ἐπακτικοσυζευκτικὸν σύστημα πρὸς σὴς πρὸς σῆτα κοινωνίαν. Ἐπαναστατικόν.”

Ἐκ τῆς στέγης τῶν κλάδων ἄλλος κώνωψ κατέβαινεν, ἡ ὁδὸς αὐτοῦ αὐτοκτονική. Ἀστραπή. Ὁ λασηρικὸς ἀκτὶς εὗρεν αὐτὸν εὐθύς. Τὸ πτῶμα ἔπλευσε κάτω· ἡ ἀράχνη ἔλαβε καὶ κατέφαγεν αὐτό.

“Μμμ,” εἶπεν. “Ἐκεῖνος εἶχε χυμοὺς ἑλώδους ὕδατος καὶ Ο ἀρνητικοῦ αἵματος.”

Ὁ Μάγνος ἔσκαψε τὴν γῆν, ἡ ὁπλὴ αὐτοῦ ξύουσα λίθον. Οὐκ ἐμέμφθην αὐτόν.

Ἡ ἀράχνη ἐστράφη καὶ ἔδραμε πρὸς μηχάνημά τι, μεταξὺ δύο δένδρων κείμενον. Λογιστικὸν πινάκιον, βδέλυγμά τι ἐκ πυριτίου ἐγκεφάλου πεποιημένον, ἐπὶ βάθρου ἐξ ὑαλίνων ἰνῶν πεπλεγμένου ἐκάθητο, τῇ ὄψει αὐτοῦ κυανῷ φωτὶ νοσώδει ἐν τῷ σκότῳ τοῦ δρυμοῦ λαμπούσῃ.

Προσῆλθε πρὸς αὐτό, τοῖς πρώτοις ποσὶν ἐκτεινομένοις, τὸ πληκτρολόγιον ἁπτομένη μετὰ λεπτότητος ἀσεμνοτάτης διὰ τὸ μέγεθος αὐτῆς. Αἱ κλεῖδες ἐψόφουν, τύπτε τύπτε τύπτε τύπτε, οἱ πόδες αὐτῆς μετ᾽ ἀκριβείας γραμματέων κινούμενοι, ἑκάστη πληγὴ ἑκούσιος.

«Ἐπαγωγὴ ῥεύματος,» ἀνήγγειλε, τῇ φωνῇ διατεμνούσῃ τὸν ἀέρα ὥσπερ ψαλὶς διὰ βρεχομένου χάρτου. «Ἡ τοῦ τοροειδοῦς ἐπαγωγὴ δεῖ λογισθῆναι. Ἀκρίβεια παράπαν ἀναγκαία. Εἰκασία μόνον θηλαστικῶν πρέπει. »

Ἐπὶ τῆς ὄψεως, θυρίδες ἤνθουν, κῶδιξ καταρρέων, ἀλγόριθμοι ἀναπτυσσόμενοι ὥσπερ ἔντερα ἐξ ἐξαυλωμένου ἰχθύος. Κῶδιξ λογιστικός, ἡ σύνταξις ξένη ὡς κατάλογοι ὠνίων Ἐλφικοί. Ἀριθμοὶ ἐφάνησαν, παρήλασαν, ἠφανίσθησαν, ἄλλοθι πάλιν ἐφάνησαν.

«Ἐπετέλεσα,» εἶπεν, ἑνὶ ποδὶ πρὸς τὴν ὄψιν νεύουσα ἐνῷ ἓξ ἄλλοι ἐτύπτουν καὶ εἷς τὴν γαστέρα αὐτῆς ἔξηε, «ἀλγόριθμον τεχνητῆς φρονήσεως. Μηχανικὴν μάθησιν. Δίκτυα νευρώδη ἐπὶ θεωρίας ἠλεκτρομαγνητικῆς γεγυμνασμένα. Λογίζεται τὴν ἐπαγωγὴν χρωμένη τῷ τύπῳ…»

Ἔπαυσατο, ἡ ὄψις ἤστραψεν, ἐξέφηνεν ἐξίσωσιν:

\[ \boxed{% L = \frac{\mu N^{2} h}{2\pi}\,\ln\!\left(\frac{r_{\text{τελευταίο_ἄρθρο_ἀράχνης}}}{r_{\text{σώμα_ἀράχνης}}}\right) } \]

«Ἰδού,» εἶπεν, ἡ φωνὴ ὑπερήφανος ὡς μήτηρ τὰς πρώτας ζωγραφίας τοῦ πρωτοτόκου δεικνῦσα. «Ὁ τῆς ἐπαγωγῆς τύπος. Μεταπεποιημένος. Ὁρᾷς τὰς μεταβλητάς; Μέτρα λαμβάνω ἐκ τῆς ἐμῆς ἀνατομίας. Ἡ ἀκτὶς ἐκ τοῦ κέντρου τοῦ σώματός μου πρὸς τὸ τελευταῖον ἄρθρον. Εἰμὶ τὸ πρότυπον ἀναφορᾶς. Ἡ γεωμετρία τοῦ τοροειδοῦς τὰς ἐμὰς ἀναλογίας ἀπεικονίζει. Καλόν, οὐχί;»

Ἄλλος πούς ἔτυψε τὴν ὄψιν, τὰς μεταβλητὰς δεικνύων. «Ἡ ἀκτὶς τοῦ σώματός μου: τέσσαρα σημεῖα ἑπτὰ μέτρα. Ἡ ἀκτὶς τοῦ τελευταίου ἄρθρου: ἥμισυ μέτρον. Ὁ φυσικὸς λογάριθμος τοῦ λόγου αὐτῶν, πολλαπλασιασθεὶς ταῖς προσηκούσαις σταθεραῖς, τὴν ἐπαγωγὴν παρέχει. Ὁ ἀλγόριθμος τοῦτο ἐργάζεται, λογίζεται τὸ πάχος τοῦ σύρματος, τὴν πυκνότητα τῶν ἑλίξεων, τὴν διαπερατότητα τοῦ πυρῆνος. Καλόν ἐστιν. Μαθηματικὴ σαρκωθεῖσα. Ἤ…» ἔψηξε φρονίμως, «…σὰρξ μαθηματικωθεῖσα. »

Ὁ ἀλγόριθμος ἐκυκᾶτο, ἡ ὄψις ἀστράπτουσα μετὰ γραμμῶν προόδου καὶ τροχῶν λογισμοῦ στρεφομένων, τοῦ παγκοσμίου συμβόλου μηχανῶν φρονουσῶν, ἤ ὅτιδήποτε τὸ πυρίτιον πράττει ὅταν συνείδησιν προσποιῆται.

«Ἡ τεχνητὴ φρόνησις,» προσέθηκεν, ὀλίγον πρὸς ἡμᾶς στραφεῖσα, τοῖς πολλοῖς ὀφθαλμοῖς τὸ φῶς τοῦ λογιστικοῦ πινακίου λαβοῦσι καὶ κατ᾽ ἐλάττους γαλαξίας ἀπαυγάζουσιν, «ὄργανόν ἐστιν. Ἀνάλυσις δεδομένων. Μεταλλεία δεδομένων. Τρέφω αὐτὸν ἐντροπίᾳ, κομμάτια πληροφοριῶν, συμπιεσμένα ἢ χαοτικά, κατὰ τὸ δεόμενον. Μακρὰ τεμάχη χαμηλῆς ἐντροπίας: βάσεις δεδομένων διατεταγμέναι, μετρήσεις ἠλεκτρομαγνητικῶν πεδίων, πίνακες ἀντιστάσεως σύρματος. Μικρὰ τεμάχη ὑψηλῆς ἐντροπίας: εἰσαγωγαὶ δοκιμαστικαὶ τετυχωμέναι, θόρυβος σημάτων χαοτικός, σχήματα πτήσεως κωνώπων. Ὁ ἀλγόριθμος μανθάνει. »

Ἐνεῦσεν ἑνὶ ποδὶ πρὸς τὸν περὶ ἡμᾶς δρυμόν. «Ἐνταῦθα, πᾶν δεδομένα γεννᾷ. Μεταβολαὶ θερμοκρασίας. Ταχύτης ἀνέμου. Ἠλεκτρομαγνητικὴ παρενοχλησις ἀπὸ πλησίων ἠλεκτρο-γραμμῶν, ναὶ καὶ ἐνθάδε, πολιτισμοῦ ἕλικες φθάνουσιν, ἀόρατοι ἀλλὰ μετρητοί. Ὀρύττω αὐτά. Σχήματα ἐξάγω. »

Βίγξ.

Τὸ λογιστικὸν πινάκιον ψόφον εὔθυμον προσαγγελίας ἐξέπεμψεν.

«Λογισμὸς τέλειος,» ἀνεῖπεν ἡ ἀράχνη. «Ἐπαγωγή: τριάκοντα ἑπτὰ σημεῖα τέσσαρα μιλλιοστὰ Ἑνρύ. Ἀποδεκτὴ τοῖς ἐμοῖς σκοποῖς. Τὸ τοροειδὲς λειτουργήσει ὡς κατεσκευάσθη. »

Ὁ Μάγνος ὑφ᾽ ἡμῖν ἐκινήθη, αἱ ὁπλαὶ ἀνήσυχοι, ὁ μονήρης ὀφθαλμὸς ἐν τῷ κοίλῳ αὐτοῦ στρεφόμενος ὡς σφαῖρα ἐν κεκλιμένῳ ἀγγείῳ. Τὸ θηρίον ἐγίνωσκέ τι. Τὰ ζῷα ἀεὶ γινώσκουσι πρὶν οἱ Χόμπιττοι καταλάβωσιν, οἱ ἔνστικτοι αὐτῶν θάττους τοῦ ἡμετέρου βραδέως λογισμοῦ.

Ἡ ἀράχνη ἐστράφη ὅλη πρὸς ἡμᾶς νῦν, πάσαις ὀκτὼ σκέλεσι πεφυτευμέναις, τῷ σώματι ὑποταπεινωθέντι μικρόν, στάσιν ἣν ἐγνώριζον ἐκ φυσιογνωστικῶν ὑπομνημάτων, τὸ πρὸ τοῦ πηδήματος στιγμεῖον, πρὸ ὀδόντων ἢ μανδιβύλων ἢ ὅτι δὴ ἀμυντήριον ἡ ἐξέλιξις δεδώρηται κλεισθῆναι περὶ θήραν.

«Νῦν,» εἶπεν, ἡ φωνὴ μεταβαλλομένη, μελιτώδης σχεδόν, ὁ τόνος ὃν ἔμποροι χρῶνται ὅταν μέλλωσι σε ἐξαπατᾶν, «περὶ μισθοῦ. Διὰ τὴν ἐπίδειξιν τοῦ λογισμοῦ. »

Ἄνωθεν, ἐκ τῆς κόμης ἔνθα αἱ σκιαὶ παχεῖαι ηὐξήθησαν καὶ τὸ φῶς οὐκ εἰσεδύετο, ἦλθε ψόφος. Μηχανικὸν βομβεῖον. Φακὸς ἐστοχαζόμενος.

Ὁ ἀκτινοβόλος.

Φῶς ἐρυθρὸν ὑλοποιήθη, ἀκτὶς λεπτὴ ὡς νῆμα ἀλλὰ λαμπρὰ ὡς ἀποθνῄσκων ἀστήρ, καὶ ἔτεμεν.

Οὐχ ἡμᾶς.

Τὸν Μάγνον.

Ὁ ἵππος οὐκ ἔκραξεν, οὐκ ἐδύνατο κράξαι, ὅτι ὁ ἀκτινοβόλος λίαν ταχὺς ἐκινήθη. Ἔτεμε κάθετος, χειρουργικῶς, ἀκριβῶς, ἐκ κρανίου πρὸς οὐρὰν ἑνὶ συνεχεῖ κινήματι.

Ὁ ἵππος διεχωρίσθη.

Δύο ἡμίση.

Ἀριστερὸν καὶ δεξιόν.

Ἔστησαν πρὸς στιγμήν, ἄμφω τὰ ἡμίση ὄρθια. Τὸ ἀριστερὸν ἡμίσυ εἶχε τὸν ὀφθαλμόν, τὸν μέγαν ἐκεῖνον, τῇ κόρῃ διευρυμένῃ πλατὺ ἐν ᾧ ἴσως ἦν φόβος ἢ ἔκπληξις ἢ ἁπλῶς ἡ τελευταία σύγχυσις τοῦ σώματος. Τὸ δεξιὸν ἡμισὺ εἶχε τὸ κενὸν κοῖλον, τὸ χάσμα οὗ ὀφθαλμὸς ἐχρῆν εἶναι, σκοτεινὸν καὶ κενόν.

Εἶτα ἡ βαρύτης τοῦ ἔργου αὐτῆς ἐμνήσθη.

Ἀμφότερα ἡμίση κατέρρευσαν, ἔπεσον ἀπ’ ἀλλήλων, προσέκρουσαν τῇ γῇ μετὰ κτύπων οἳ ἦσαν λίαν μαλακοί, λίαν τελικοί. Ὁ Γάνδαλφος καὶ ἐγὼ κατεκυλίσθημεν, ἀποβάντες ἀκουσίως, προσκρούσαντες ταῖς πιτυΐναις βελόναις καὶ κυλινδούμενοι ἀπὸ τοῦ διχοτομημένου νεκροῦ.

Ἡ ἀράχνη προσῆλθεν. Οἱ πόδες αὐτῆς νῦν λεπτῶς ἐκινοῦντο, αἰδημόνως σχεδόν, ὡς τὰ δύο ἡμίση τοῦ Μάγνου ἐσκόπει. Ἥψατο τοῦ μετὰ τοῦ ὀφθαλμοῦ, τοῦ ἀριστεροῦ μέρους, ἑνὶ ποδί, πράως.

«Κατέξω τὸν ἵππον,» ἀνεῖπεν, ἡ φωνὴ ἐπίπεδος, ὡς περὶ τῶν φανερῶν. «Διὰ τὴν συμβουλήν. »